อุณหภูมิลดต่ำลงเรื่อยๆ
“ตึง!”
“ตึง!”
จนกระทั่ง——
“ตู้มมมม!!!”
เสียงดังกึกก้อง บ่งบอกว่าชั้นน้ำแข็งแตกแล้ว ในที่สุดก็ทลายประตูได้!
แต่...
หยางเค่อซินและคนอื่นๆ มองประตูที่ยังอยู่ดี แล้วตกอยู่ในภวังค์ความคิด...
ใช่แล้ว เสียงมาจากตึกเล็กอีกหลังนั่น!
ทุกคนหันไปมองด้วยความตกตะลึง เห็นเพียงชายหนึ่งหญิงสี่เมื่อครู่ ได้เข้าไปในตึกข้างเคียงเรียบร้อยแล้ว!
“???”
ซุนเทาขมวดคิ้ว: “นี่มันเล่นตลกชัดๆ...”
...
ภายในตึกเล็กมืดสนิท ฝุ่นคละคลุ้ง หนาวเย็นยิ่งกว่าด้านนอก
เครื่องใช้สำหรับอยู่อาศัยก็น้อยจนน่าสงสาร มีแค่เตียง เก้าอี้ ตู้เสื้อผ้า ไม่มีอะไรอื่นอีก
แต่อย่างน้อยก็ช่วยบังลมหนาวได้
เฉินอวี่นั่งลงบนเตียงทันที ยืดเส้นยืดสาย
“สาวสวยคนนั้นใคร? เธอรู้จักนายได้ยังไง? ฉันไม่เคยได้ยินนายพูดถึงเลยนะ?”
หลี่เมิ่งเหยา ในฐานะแฟนเก่า เป็นคนแรกที่ออกมาถาม
เฉินอวี่ชะงักไปเล็กน้อย แล้วย้อนถามว่า: “ฉันรู้จักใคร ต้องรายงานเธอด้วยเหรอ?”
หลี่เมิ่งเหยาตอบไม่ได้ ทำได้แค่ฮึดฮัด
ผู้หญิงคนนั้นเมื่อกี้
เฉินอวี่รู้จักดี
เพราะค้อนแปดเหลี่ยมหนักนั่น ก็ได้มาจากการแลกกับนาง
เมื่อครู่ นางก็เป็นคนที่จำเขาได้ก่อน และปล่อยความหวังดีออกมา
เฉินอวี่เดาว่า ที่นางจำตนได้
คงเป็นเพราะชื่อที่เขาบอกไปเพื่อแลกของ ก่อนเข้าภารกิจ
จางวั่นเยว่ถอนหายใจ: “คลื่นศูนย์สัมบูรณ์ มาเร็วจัง ทีมอื่นคงลำบากแย่แล้ว...”