จะมาดูถูกกันแบบนี้ได้ยังไง!
พอคุกเข่าลง ก็เท่ากับทิ้งศักดิ์ศรีไปหมดแล้วไม่ใช่หรือไง!
เฉินอวี่สีหน้าสงบนิ่ง "พวกเธอไม่ยอมงั้นเหรอ"
หญิงสาวสองคนสบตากันแวบหนึ่ง
ถึงเฉินอวี่จะไม่แสดงอาการโกรธเกรี้ยว แต่ความสงบแบบนี้กลับยิ่งทำให้พวกเธอหวาดกลัว
ก็เพราะไอ้หมอนี่มีสีหน้าแบบนี้แหละ เพิ่งฆ่าคนไปเจ็ดศพเมื่อกี้เอง
หลี่เมิ่งเหยายืนกราน "เฉิน...เฉินอวี่ ฉันว่า...อ๊ากกก!"
เธอพูดไม่ทันจบ
เฉินอวี่เดินมาถึงตัวเธอแล้ว มือเดียวจับกลุ่มผมเธอขึ้น "เธอว่า ถ้าเธอว่ามันมีประโยชน์ จางจื่อหาวจะหาโอกาสบุกเข้ามาได้ไหม"
หลี่เมิ่งเหยาเจ็บจนน้ำตาคลอ รีบเอ่ยปาก "ขอโทษ! ขอโทษ ฉันคุกเข่า ฉันคุกเข่า!"
เฉินอวี่ปล่อยมือ "พวกเธอจะขัดขืนก็ได้ แต่ข้อแม้คือ ไสหัวออกไปจากสายตาฉัน ถ้าไม่กล้าก็ทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง..."
หลี่เมิ่งเหยาไม่เคยเห็นเฉินอวี่ที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน
ในความทรงจำของเธอ เฉินอวี่ไม่ควรเป็นแบบนี้
หวังเมิ่งเมิ่งคราวนี้ก้มหน้าลงต่ำสุด กลัวว่าจะถูกพาลเอา เลยไม่พูดอะไรสักคำ
ส่วนเติ้งอวี่ซินกลับนั่งเรียบร้อยอยู่ข้าง ๆ ไม่โต้แย้งอะไรที่เฉินอวี่พูดเลยสักอย่าง
เฉินอวี่หันหลังกลับ "หัวหน้าห้อง เธอลงไปจัดระเบียบสิ่งของต่อข้างล่างนะ เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนสถานะผิดปกติจะจบ ก่อนหน้านั้นก็ลำบากหน่อย"
จางวั่นเยว่ได้ยินคำว่า "ลำบากหน่อย" ก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
"ไม่...ไม่มีปัญหา"
เธอตอบอย่างคล่องแคล่ว อย่างน้อยเฉินอวี่ก็ไม่ให้เธอคุกเข่า