หนึ่งชั่วโมงต่อมา
เฉินอวี่พาเติ้งอวี่ซินมาถึงห้องหม้อไอน้ำ
ที่นี่เป็นจุดจ่ายความร้อนของย่านที่พักอาศัยเก่า
ตามประสบการณ์และตรรกะจากชาติก่อน สถานที่ซึ่งมีลักษณะเฉพาะตัว ใช้งานได้ พื้นที่กว้างขวาง และมักถูกมองข้ามเช่นนี้ เป็นจุดที่ระบบมีโอกาสสูงที่จะส่งรางวัลมาให้
"ห้องจ่ายไฟ จุดทิ้งขยะ โรงจอดรถร้าง..."
เติ้งอวี่ซินอุทานออกมา "สามที่นี้ไม่มีกล่องสมบัติเลย!"
เฉินอวี่พูดเรียบ ๆ "ถ้าหาง่ายขนาดนั้น ก็ไม่เรียกว่ากล่องสมบัติหรอก"
พูดพลาง เขาก็ก้าวเข้าไปในห้องหม้อไอน้ำ
เติ้งอวี่ซินมองความมืดมิดหลังประตูเหล็กที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง น้ำเสียงสั่นเครือ "ก็... มืดเกินไปแล้ว..."
เฉินอวี่ไม่หยุดฝีเท้า "อยากมีชีวิตอยู่ ก็ต้องไปในที่ที่คนอื่นไม่กล้าไป แล้วก็ ฉันไม่ได้บอกให้พวกเธอติดไฟฉายไว้แล้วหรือไง?"
เติ้งอวี่ซินกัดฟัน หลับตาสูดลมหายใจลึก พอลืมตาอีกครั้ง ก็วิ่งเหยาะ ๆ ตามเฉินอวี่ไป
พร้อมกันนั้น เธอก็ดึงอะไรบางอย่างออกมาจากพื้นที่กระเป๋า แล้วยื่นให้เฉินอวี่หนึ่งอัน
ภายในห้องหม้อไอน้ำกว้างขวางกว่าที่คิด อบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและน้ำมันเครื่อง
เฉินอวี่ใช้แสงจากไฟฉายส่องดูโครงสร้างภายใน ——
หม้อไอน้ำขึ้นสนิม กองชิ้นส่วนที่ถูกทิ้ง เหล็กที่พังทลาย
ทันใดนั้น เฉินอวี่ก็สังเกตเห็น ตรงมุมอับที่หม้อไอน้ำกับกำแพงก่อตัวเป็นเงา...
กล่องใบหนึ่งขนาดเท่ากระเป๋าเดินทาง พื้นผิวเปล่งประกายสีบรอนซ์ ตั้งอยู่นิ่ง ๆ
"เจอ... เจอแล้ว!"