ได้ยินคำนี้ จางจื่อหาวหัวใจเต้นระรัว
เขารีบผงกหัวเหมือนตำกระเทียม: “สมควรแล้ว! สมควรแล้ว! พี่เฉินคิดได้รอบคอบมาก! ระมัดระวัง! ต้องระมัดระวัง! ต้องมัดผมไว้! มัดดีเลย!”
เขาพูดไป หางตาก็กวาดไปที่เงาข้างเตียงอย่างห้ามไม่อยู่
ตรงนั้น มีกรรไกรตัดผ้าเก่าครึ่งหนึ่งวางอยู่
เครื่องมือที่เจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตเดิมทิ้งไว้ ตอนนี้กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายของเขา
“พี่เฉิน!”
จางจื่อหาวพูดเสียงสะอื้น: “ผมสาบาน! ผมสาบานต่อฟ้า! ผมจะไม่ทำเลวทรามอีกแล้ว!”
เติ้งอวี่ซินมองท่าทางสำนึกผิดของแฟนหนุ่ม จะบอกว่าไม่สงสารก็คงโกหก
ความรักหลายปี เธอก็ยากจะตัดใจเหมือนกัน
ถึงตอนนี้เธอจะเป็นของเฉินอวี่หมดทั้งตัวและใจแล้วก็ตาม
เฉินอวี่พยักหน้า ไม่มองจางจื่อหาวอีก เดินตรงออกจากห้องไป
เติ้งอวี่ซินรีบตามไปอย่างลนลาน
ทิ้งจางจื่อหาวไว้คนเดียว มองประตูปิด สายตาค่อย ๆ มืดหม่น
...
...
จางวั่นเยว่เพิ่งจัดการข้าวของเสร็จจากข้างล่าง เจอเฉินอวี่กำลังจะออกไปที่ทางเดิน
เธอหลุดปาก: “คุณจะออกไปเหรอ? ข้างนอก... อาจยังไม่ปลอดภัยนะ”
“อืม ต้องมีคนออกไปดูบ้าง”
เฉินอวี่เสียงราบเรียบ ฝีเท้าไม่หยุด เดินเฉียดเธอไป
แต่ไม่ได้ลงชั้นล่าง
กลับผลักประตูห้องฝั่งตรงข้ามทางเดินเปิดเข้าไป ห้องของหลี่เมิ่งเหยาพวกเธอ
“?”
จางวั่นเยว่ชะงักอยู่ที่ทางเดิน สบตากับเติ้งอวี่ซิน แล้วเดินตามไปอย่างสงสัย