เช้าวันรุ่งขึ้น
แสงสว่างลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ส่องเข้ามาในห้อง
เฉินอวี่ตื่นขึ้นบนเตียงใหญ่ในห้องนอนหลัก
เขานอนทั้งเสื้อผ้า แม้แต่เสื้อกันลมสีดำก็ยังไม่ได้ถอด
สาเหตุก็คือ เหนื่อยเกินไป
เมื่อคืนเขาวุ่นวายจนถึงตีสองตีสามถึงได้กลับห้อง
ทว่าผลลัพธ์ก็ยังคงหยุดอยู่แค่ตอนทุบกระจกเงาบานใหญ่ในโถงนั้น
เฉินอวี่หาวหวอด ลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองไปทั่วห้อง
สามสาวตื่นกันนานแล้ว
เสิ่นชิงฉือนั่งอยู่บนโซฟาเก่าตรงปลายเตียงฝั่งตรงข้าม
หลี่เมิ่งเหยาและหลินเยว่นั่งอยู่ข้าง ๆ เฉินอวี่
"ตื่นแล้วเหรอ พักผ่อนเป็นยังไงบ้าง"
หลี่เมิ่งเหยาเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นเฉินอวี่ลืมตา จึงถามด้วยความห่วงใยเป็นคนแรก
หลินเยว่สวมเสื้อขนเป็ดหนาตัวนั้นอีกครั้ง ปิดบังรูปร่างและใบหน้าไว้มิดชิด
หล่อนไม่พูดอะไร
เสิ่นชิงฉือก็ลุกขึ้นเดินมาที่ข้างเตียง "รอเธออยู่คนเดียวนะ น้องเฉินอวี่ ข้างนอกวุ่นวายสุด ๆ เลย..."
เฉินอวี่ขยี้ขมับ "ข้างนอกเป็นอะไร"
เสิ่นชิงฉือยิ้มบาง ๆ "เราออกไปดูก็รู้แล้วกัน ดูเหมือนจะมีคนนัดประชุมโต๊ะกลม"
"อืม"
เฉินอวี่มองไปทางหลินเยว่ "วันนี้เดินไหวไหม"
"ได้ค่ะ ช้า ๆ หน่อยก็พอ"
หลินเยว่พูดเสียงเบา เสียงเล็กแผ่ว
เฉินอวี่บิดขี้เกียจเล็กน้อย พูดเรียบ ๆ "งั้นเตรียมตัวได้ ลงไปข้างล่าง"