เมื่อตัดสินใจจะลองเชื่อมต่อจริง ๆ แล้ว
หมายเลขหนึ่งอย่างหงหลวนตรงหน้า ก็เหมาะสมที่สุด
ปลายนิ้วของเฉินอวี่แตะลงบนแผ่นหลังของเติ้งอวี่ซิน แล้วเริ่มเคลื่อน
เนื้อนิ้วกดผ่านเสื้อเชิ้ตชุดนักเรียนญี่ปุ่นบางเบา ไปตามแนวกระดูกสันหลังที่โก่งขึ้นเล็กน้อยของเธอ ทีละข้อ
แรงเบามาก ราวกับมีก็เหมือนไม่มี
"อื้อ..."
เติ้งอวี่ซินที่กำลังหลับครึ่งตื่นส่งเสียงขึ้นจมูก
ลมหายใจของเธอดูเหมือนจะเริ่มถี่ขึ้น...
จนกระทั่งฝ่ามืออุ่นของเฉินอวี่ผละจากแผ่นหลัง เลื่อนมาด้านหน้า
"อืม... ฮึ..."
"จื่อหาว อย่าเล่นสิ..."
ร่างของเติ้งอวี่ซินสะท้านวาบ ราวกับถูกไฟช็อต ทั้งตัวหดเข้าไปในอ้อมกอดของเฉินอวี่
แต่แล้ว...
ดูเหมือนเธอจะนึกอะไรได้ จึงหันขวับกลับมา—
ท่ามกลางแสงสลัว...
ใบหน้าที่ปรากฏในสายตา ไม่ใช่ของแฟนหนุ่มจางจื่อหาวที่คุ้นเคย!
"!!!"
รูม่านตาของเติ้งอวี่ซินหดเล็กลง ความอับอายอย่างที่สุดทำให้เธอแข็งทื่อไปทั้งร่าง!
เธออ้าปากจะกรีดร้อง แต่นึกขึ้นได้ว่าแฟนอยู่ข้างล่าง เพื่อนร่วมชั้นอยู่ห้องข้าง ๆ จึงรีบหุบปาก!
"เฉินอวี่..."
"ฉัน... ฉันไม่ได้... ฉันไม่รู้ ฉันนึกว่านาย..."
เธอพูดตะกุกตะกัก กำลังจะผลักเฉินอวี่ออก
แต่เฉินอวี่กลับรัดร่างเธอไว้อย่างมั่นคง กักเธอไว้ในอ้อมกอดแน่นกว่าเดิม