"อ๊า~"
เป็นเสียงตอบอย่างเลื่อนลอยของเติ้งอวี่ซิน "อยู่... ฉันอยู่นี่... จื่อหาว..."
จางจื่อหาวชะงัก
ทำไมเสียงนี้ฟังดูแปลก ๆ ?
เหมือนเพิ่งร้องไห้เสร็จ หรือไม่ก็เหมือนหอบหลังจากวิ่งมานาน?
จางจื่อหาวฉงน "ไม่มีน้ำไม่มีไฟ มืดตึ๊ดตื๋อ เธอไปทำอะไรในห้องน้ำ?"
ข้างในมีเสียงกรุกกริกอีกพักหนึ่ง ปนกับเสียงเสียดสีของผ้าเล็กน้อย
แล้วเสียงของเติ้งอวี่ซินถึงดังขึ้นอีกครั้ง ขาด ๆ หาย ๆ กว่าเมื่อครู่ "ฉัน... ฉันก็ต้อง... เข้าห้องน้ำ... อั้น... อั้นไม่อยู่แล้ว..."
จางจื่อหาวฟังคำอธิบาย จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก "เฮ้อ ก็จริง อย่างน้อยที่นี่ก็มีประตู แต่เสียงเธอเป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"
"ไม่... ไม่ได้ไม่สบาย..."
เติ้งอวี่ซินปฏิเสธอย่างรวดเร็ว แต่ก็แฝงไว้ด้วยน้ำเสียงอ่อนยวบไร้เรี่ยวแรง "ก็แค่... ก็แค่เหนื่อยนิดหน่อย... แล้วที่นี่ก็มืด แถมยาวอีก จื่อหาว เธออย่าถามเลย... ฉัน... ฉันจะเสร็จเร็ว ๆ นี้แล้ว..."
ยิ่งเธอพูดจาคลุมเครือ ขาด ๆ หาย ๆ แบบนี้ จางจื่อหาวก็ยิ่งอึดอัด
เขาหงุดหงิดคว้าผมตัวเอง สายตากวาดไปทั่วห้องว่างเปล่าอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
และเตียงนอนใหญ่ที่รกรุงรังนั่น
ทันใดนั้นเขาก็ถามขึ้น "เฉินอวี่ล่ะ? ทำไมเขาถึงไม่อยู่?"
"ไม่... ไม่... รู้..."
เสียงของเติ้งอวี่ซินดังสูงขึ้นมาชั่วขณะ "ตอน... ตอนฉันขึ้นมา... ก็ไม่... ไม่เห็นเขา... อาจจะ... อ๊า... ไปห้องข้าง ๆ แล้วก็ได้?"
"อวี่ซิน"
"ตอนที่เขาไม่อยู่ ฉันต้องบอกเธอ เรื่องแผนที่ฉันเคยพูดไว้ครั้งก่อน..."