"งั้นนายรู้จักพวกเขาไหม"
จางจื่อเซวียนไม่พูดอะไร
เฉินอวี่ส่ายหัว น้ำเสียงไม่พอใจ "ฉันถามเธออยู่ ทำไมไม่ตอบ"
"รู้... รู้จัก..."
"แล้วไงต่อ"
"ฉัน... เคยติดต่อกับเจ้าของรถพวกเขา..."
จางจื่อเซวียนไม่กล้าไม่ตอบ เพียงแต่น้ำเสียงสั่นเครือ
หล่อนกลัวเฉินอวี่จะทำอะไรเกินเลยอีก
เฉินอวี่พยักหน้า มองไปทางสามคนนั้น ตะโกนว่า "เฮ้ย พวกนายจะเล่นบทอัศวินม้าขาวงั้นเหรอ"
สามคนนั้นอึ้งไป
หันมองหน้ากัน
"เอ่อ... พวกเราไม่กวนแล้ว..."
"ใช่ เราแค่ผ่านทาง!"
"ใช่ ๆ แค่ผ่านทาง บ๊ายบาย ๆ..."
หนุ่มทั้งสามถอยหลัง แล้วหันหลังวิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมา พุ่งเข้าไปในบ้านพักตากอากาศ
เฉินอวี่ยักไหล่ "เฮ้อ น่าเสียดาย พวกมันไม่ยอมช่วยเธอเลยนะ"
น้ำตาของจางจื่อเซวียนหยดลงบนก้อนกรวดทีละหยด
เฉินอวี่เดินต่อไปข้างหน้า
หล่อนรู้สึกราวกับกำลังติดอยู่ในฝันร้ายอันน่าขัน
พวกเขาเดินกันอยู่นาน
แสงไฟจากบ้านพักตากอากาศหมายเลขหนึ่งในที่สุดก็ปรากฏขึ้นในสายตา
มีหลายคนยืนอยู่หน้าประตู
พวกหล่อนเบียดเสียดกัน มองมาทางนี้ เงยหน้ารอคอย