จางจื่อเซวียนย่อมเข้าใจความหมายของเฉินอวี่ดี
แต่หล่อนกลับส่ายหัวอย่างแรง: "ไม่ได้เด็ดขาด! เฉินอวี่...คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ..."
"คุณให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันจะเชื่อฟังทุกอย่าง!"
หล่อนพูดเร็วมาก หวาดกลัวสุดขีด:
"ให้ฉันรับใช้แค่คุณคนเดียวได้ไหม? แค่คุณคนเดียว คุณจะให้ฉันทำอะไรฉันก็ทำ แต่อย่าให้ฉันออกไปเลย ขอร้อง!"
เฉินอวี่ไม่สนใจหล่อน เพียงวางมือบนลูกบิดประตู
จางจื่อเซวียนร้องไห้คร่ำครวญ: "ข้างนอกมีคน...ข้างนอกเต็มไปด้วยคน...พวกเขาจะเห็นหมด..."
หล่อนหมอบราบกับพื้น คลานไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง คว้าขากางเกงของเฉินอวี่: "ขอร้องล่ะ...เฉินอวี่! ขอร้อง!"
เฉินอวี่ส่ายหัว: "ดูเหมือนความจำของหัวหน้าจางจะไม่ค่อยดีนะ ก็เธอพูดเองไม่ใช่เหรอ? ว่าจะแขวนศพฉันไว้ที่หน้าบ้านพัก ให้พวกมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์เทคนิคได้เห็น"
"ทำไมพอถึงคิวตัวเอง ถึงได้กลัวเป็นแบบนี้ล่ะ?"
พูดพลาง เขาก็ผลักประตูบ้านพักตากอากาศออกทันที
ลมยามค่ำคืนพัดโกรกเข้ามา พร้อมกลิ่นคาวเค็มเฉพาะตัวของทะเล พัดพากลิ่นคาวเลือดที่ฉุนจนแสบจมูกในห้องให้จางหาย
นอกประตูเป็นค่ำคืนที่มืดมิด
มีไฟถนนเพียงไม่กี่ดวงที่ยังสว่าง แสงสีเหลืองหม่นสาดลงบนถนนหินกรวด
เขตที่พักทั้งหมด เงียบสงัด
ไม่มีผู้คนมามุงดู
ไม่มีใครมาชี้นิ้ว
ไม่มีอะไรเลย
มีเพียงความมืดแห่งรัตติกาล และไฟถนนไม่กี่ดวงที่ใกล้จะดับลง
"เฮ้อ น่าเสียดาย ไม่มีใครเลยจริง ๆ สินะ"
"หัวหน้าจาง ดูเหมือนคุณจะโชคดีนะ"
จางจื่อเซวียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ตรงหน้าเฉินอวี่ได้ก้าวออกจากบ้านพักไปแล้ว
เขาไม่ได้หันหลังกลับมา แค่กระตุกบางอย่างในมือเบา ๆ