หวังเมิ่งเมิ่งใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะตั้งสติได้
หลี่เมิ่งเหยายืนอยู่ข้าง ๆ เพียงแค่พยักหน้า
เฉินอวี่หันไปทางหยางเค่อซิน "เอามีดให้เธอเล่มหนึ่ง"
หวังเมิ่งเมิ่งรับมีดมาโดยไม่รู้ตัว ทันทีที่มีดถึงมือ ร่างกายของเธอทรุดลงเล็กน้อย แทบจะถือไม่อยู่
"นี่ นี่ นี่...หมายความว่าไง"
เฉินอวี่มองเธอ "ถ้าจางจื่อเซวียนกล้าพูดแม้แต่คำเดียว เธอก็ใช้มีดเล่มนี้ตัดเอ็นข้อเท้าเธอ"
หวังเมิ่งเมิ่งอึ้งไป "หา ตัดเอ็นข้อเท้า"
จางจื่อเซวียนที่หมอบอยู่บนพื้นตัวสั่นสะท้าน แต่ก็ยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้น
เฉินอวี่พยักหน้า "มีปัญหาอะไรไหม"
หลี่เมิ่งเหยารีบตอบ "ไม่มีปัญหา"
เฉินอวี่โยนโซ่ในมือแขวนไว้กับเสาหน้าประตูตามอำเภอใจ แล้วเดินเข้าไปในบ้านพักตากอากาศ
จางวั่นเยว่ เสิ่นชิงฉือ และสาว ๆ คนอื่น ๆ เดินตามหลังเขาไป
จากนั้นประตูก็ปิดลงเบา ๆ
หน้าบ้านพักตากอากาศ เหลือเพียงหวังเมิ่งเมิ่ง หลี่เมิ่งเหยา และจางจื่อเซวียนที่หมอบอยู่บนพื้น
สายลมยามราตรีพัดผ่าน
โซ่สั่นไหวเบา ๆ ส่งเสียงโลหะกระทบกันแผ่วเบา
"เคร้งงงงง..."
หวังเมิ่งเมิ่งกอดมีด นั่งพิงวงกบประตู สายตาจับจ้องที่จางจื่อเซวียน
หลี่เมิ่งเหยายืนอยู่ข้าง ๆ เงียบอยู่นาน จากนั้นก็ทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ เธอ
ทั้งสองคนนั่งอยู่เช่นนั้น
มองดูอดีตเทพธิดาที่เคยสูงส่งบนพื้น
หวังเมิ่งเมิ่งก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ ว่า "เมิ่งเหยา ว่าแต่ถ้าเธอพูดขึ้นมาจริง ๆ ฉันจะตัดดีไหมนะ"