"นั่นก็หมายความว่า..."
เฉินอวี่ยักไหล่ถาม "ทุกคนไม่มีข้อโต้แย้งแล้วสินะ"
โต๊ะยาว
เจ้าของรถอีกหลายคนตอบเสียงค่อย
"ผู้อำนวยการหลี่เป็นคนจัดการ พวกเราย่อมให้ความร่วมมืออยู่แล้ว! จัดการยังไงก็ได้!"
"ประธานซุนคิดรอบคอบ ฟังเขาต้องไม่ผิด!"
"ใช่ๆๆ พวกเราไม่มีข้อโต้แย้ง ฟังท่านพี่ทั้งสอง!"
"ได้ร่วมมือกับกลุ่มชิงเต้าฟูและสโมสรประภาคาร นับเป็นบุญวาสนาของพวกเรา!"
เสียงเออออห่อหมกเต็มไปด้วยความเกรงกลัวและประจบสอพลอ
หลี่ไห่หรงคาบบุหรี่ หรี่ตาฟัง
ซุนเสวียหมิงยิ้มบาง ดันแว่นแวบหนึ่ง ดูพอใจกับปฏิกิริยานี้มาก
จุดที่น่าสังเกต
ข้างโต๊ะยาว เจ้าของรถหญิงคนเดียวไม่แสดงท่าทีตั้งแต่ต้นจนจบ
เธอนั่งอยู่มุมห้อง ด้านหลังมีเด็กสาวเพียงสองคน...
อายุราวสามสิบต้นๆ สวมเสื้อคอเต่าสีครีม ทับด้วยคาร์ดิแกนยาว ผมยาวรวบต่ำเป็นมวยเรียบร้อย ปอยผมอ่อนสลวยห้อยข้างหู
ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง แต่ขาวสะอาด ดั้งจมูกมีแว่นกรอบทองเส้นบาง
ที่เฉินอวี่สังเกตเห็นเธอ มีสามประการ
1. เธอเป็นเจ้าของรถหญิงคนเดียวในงาน
2. นอกจากตัวเขาเอง เธอเป็นเจ้าของรถคนเดียวที่ยังไม่แสดงจุดยืนร่วมมือ
3. ตั้งแต่วินาทีที่เฉินอวี่ย่างเท้าเข้ามา รูม่านตาสงบนิ่งของเธอหดเกร็งชั่วขณะ เหมือนตกใจ
"พี่เฉียวซี เรายังไม่แสดงท่าทีอีกเหรอคะ ฉันเห็นผู้อำนวยการหลี่เริ่มไม่พอใจแล้ว!"