"นี่...นี่มัน..."
นิ้วมือของผู้อำนวยการอวี๋สั่นเทา ถูกความโกรธทำเอาพูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะ
พวกนักเรียนที่ตามหลังเขามาก็เห็นเช่นกัน
ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีกระดาษข้อความวิปริตแบบนี้
"ให้เช่าที่นั่ง?! ต้องจ่ายด้วย?! แถมคิดเป็นนาทีอีก?!"
"หนึ่งนาทีห้าขวดน้ำ?! ไหนเลยจะไม่ปล้นเอา!"
"สิบบิสกิต?! ปันส่วนอาหารของเราทั้งวันก็แค่นี้!"
"ยังมีมนุษยธรรมเหลืออยู่ไหม! เป็นเพื่อนนักเรียนกันแท้ๆ กลับต้องมาจ่ายเงินตอนตกทุกข์กันแบบนี้?!"
คลื่นเสียงประณามเกือบจะท่วมรถบัส
ใบหน้าผู้อำนวยการอวี๋ซีดเขียว อดทนไม่ไหวอีกต่อไป กำหมัดแน่น กระแทกลงบนกระจกรถ
"นักเรียนข้างใน! พวกเธอหมายความว่ายังไง?"
"ยังมีความเห็นอกเห็นใจและมิตรภาพเพื่อนนักเรียนหลงเหลืออยู่หรือเปล่า? ตอนนี้มันเวลาไหนกัน? ทุกคนก็เหมือนตั๊กแตนผูกเชือกเดียวกัน ควรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน!"
แต่กระจกรถยังคงปิดสนิท
ภายในรถ——
เสียงดุด่าที่แหบโหยของผู้อำนวยการอวี๋ ถูกลดทอนลงด้วยความหนาของกระจก
แต่ท่าทางเดือดดาลนั้น ใครเห็นก็ต้องบอกว่าน่ากลัว
เติ้งอวี่ซินหดคอ พูดเสียงเบาว่า "เฉินอวี่ พวกเขาดูโกรธมากเลย..."
จางวั่นเยว่ส่ายหน้า "แค่การป้ายสีทางศีลธรรมนั่นแหละ ผอ.อวี๋คนนั้น สมัยอยู่โรงเรียนก็ชอบใช้กฎหมู่เรื่องส่วนรวมมาพูด ตอนนี้ก็ยังใช้ไม้เดิม"
เฉินอวี่พยักหน้า "พวกเขาไม่ได้โกรธที่เราไม่ให้ความร่วมมือ แต่โกรธที่เราอยู่ดีกว่าพวกเขา"
หวังเมิ่งเมิ่งขยับเข้ามา ส่งเสียงฮึ่มเย็นชา "ตอนนี้รู้จักหนาวแล้วล่ะสิ? เฉินอวี่ เราอย่าเปิดประตูเด็ดขาด! ปล่อยให้พวกมันหนาวตายไปเลย!"