"แก..."
ผู้อำนวยการอวี๋ถูกคำพูดเดียวของเฉินอวี่ทำเอาถึงกับอึ้ง
บรรยากาศกดดันลดลงไปสามส่วนอย่างไม่รู้ตัว
แต่ด้วยทิฐิที่สั่งสมมานานทำให้เขายังคงวางท่า "นักเรียนเฉินอวี่! ฉันเป็นผู้อำนวยการฝ่ายบริหารของโรงเรียน! ตอนนี้เป็นช่วงวิกฤต ยิ่งต้องให้ความสำคัญกับระเบียบวินัยและความสามัคคี!"
"การที่เธอทำตัวพิเศษ แถมยังเก็บเงินเนี่ย ทำลายความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอย่างร้ายแรง! ฉันสั่งให้เธอ..."
แต่ยังพูดไม่ทันจบ เฉินอวี่ก็ขัดขึ้น "ฉันสั่งให้แกไสหัวลงจากรถของฉันไปซะ!"
"?"
ผู้อำนวยการอวี๋ชะงักค้าง ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะแข็งกร้าวขนาดนี้...
เฉินอวี่ค่อยๆ ลุกขึ้น ขวานดับเพลิงปรากฏในมือ "ท่านผู้อำนวยการอวี๋ครับ โรงเรียนมันไม่มีแล้ว"
"ฐานะของท่านแลกไม้สักท่อนได้ไหม?"
"นี่คือยานพาหนะของผม ผมเป็นคนกำหนดกฎ ท่านซื้อเวลาหนึ่งนาที... ใกล้หมดแล้ว จะไสหัวไป หรือจะเริ่มการแลกเปลี่ยนต่อ ฟังภาษาคนรู้เรื่องไหม?"
หน้าผู้อำนวยการอวี๋แดงก่ำ นิ้วชี้ไปที่เฉินอวี่ "เธอ เธอยังมีความเคารพครูบาอาจารย์ ยังมีน้ำใจเพื่อนร่วมชั้นอยู่ไหม!"
เฉินอวี่ก้าวเข้าไปใกล้ "ดูเหมือนท่านจะไม่เข้าใจสินะ..."
ขณะที่เฉินอวี่ยกขวานดับเพลิงเดินมาถึงตรงหน้าในระยะหนึ่งเมตร
ผู้อำนวยการอวี๋รีบยกมือทั้งสองข้างขึ้น "เดี๋ยวก่อนนักเรียนเฉินอวี่ ฉันจ่ายเงินต่อ..."
ภาพนี้ทำให้นักเรียนในรถกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่
จางวั่นเยว่ หลี่เมิ่งเหยา และคนอื่นๆ หันมายิ้มให้กัน ส่วนพวกที่เพิ่งขึ้นรถก็แสดงสีหน้าดูแคลนเต็มที่
เมื่อครู่ยังพร่ำแต่คุณธรรมจริยธรรม แต่แล้วตัวเองก็ทนความหนาวไม่ได้เหมือนกัน