เฉินอวี่ถามเรียบ ๆ ว่า “จะทำให้เกิดความสงสัยอะไร?”
จางวั่นเยว่อธิบายอย่างอดทน “คนในทีมอื่นลงจากรถมารวมตัวกันเกือบหมดแล้ว เรานั่งอยู่ในรถตลอด จะเด่นเกินไปไหม จะดึงดูดความสนใจโดยไม่จำเป็น...”
เฉินอวี่ส่ายหน้า “ยังไงก็เป็นคู่แข่งกันทั้งนั้น การไปตีสนิทล่วงหน้ามีประโยชน์อะไร?”
หลี่เมิ่งเหยาก็พูดเบา ๆ “เฉินอวี่ ดูพวกเขาสิ หนาวจนตัวสั่นไม่เป็นท่า แต่พวกเรากลับนั่งกินหม้อไฟ เปิดฮีตเตอร์อยู่ในนี้ ถ้าเกิดถูกพบเข้า...”
เฉินอวี่ซดน้ำซุปคำสุดท้ายในถ้วยจนหมด เช็ดปาก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ก็ต้องการให้เด่นน่ะสิ”
รถบัสสิบสองที่นั่งของเขาจอดนิ่งสนิทในตำแหน่งที่ใกล้กับปากทางเข้าธารน้ำแข็งที่สุด ปิดกระจกรถสนิท
ไม่นานก็ดึงดูดสายตามากมาย
เป็นไปตามคาด ผ่านไปไม่กี่นาที เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาตามหิมะ แล้วหยุดลงที่ด้านนอกประตูรถข้างหนึ่ง
“ตุบตุบตุบ!”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น มีนักเรียนชายสามคนอยู่ด้านนอกรถ
หลี่เมิ่งเหยารู้จักคนหนึ่งในนั้น เซียวปิงจากภาควิชากำกับ
“เฮ้ย! เพื่อนร่วมชั้นข้างใน! มากันครบแล้ว เหลือแต่พวกเธอแล้ว!”
เสียงชายอีกคน “ใช่ ลงมาร่วมกันปรึกษาแผนกันเถอะ ที่นี่น่ากลัวจะตาย คนเดียวเอาตัวไม่รอดแน่ เป็นเพื่อนร่วมชั้น ต้องสามัคคีกัน!”
“ผู้อำนวยการอวี๋ก็อยู่ที่นี่ด้วย เขามีประสบการณ์โชกโชน รับหน้าที่คุมภาพรวม ไม่ต้องกลัวหรอก!”
นอกรถมืดสนิท