“หล่อนออกไปข้างนอกตอนบ่ายงั้นรึ?!”
สีหน้าเฉินอวี่เปลี่ยนไปทันที “ตอนไหน?”
เสิ่นชิงฉือตกใจ นึกทบทวน “บ่าย...ประมาณสี่ห้าโมง? หล่อนบอกว่าอึดอัดนิดหน่อย อยากออกไปสูดอากาศที่ระเบียงหน้าห้อง แป๊บเดียวก็กลับมาแล้วนี่นา...”
สี่ห้าโมง...
ในหัวของเฉินอวี่เริ่มฉายภาพซ้ำไปมาอย่างห้ามไม่อยู่
ศพของซูซือและจางเสวี่ยเหล่ย รูเลือดมีเศษคล้ายกระจกติดอยู่
แล้วก็...
ศพของโจวเสี่ยวเวย ก็มีรูเลือดและเศษแบบเดียวกัน
“พี่รหัส”
จู่ๆ เฉินอวี่ก็หันกลับมา “พรสวรรค์ของหลินเยว่คืออะไรนะครับ?”
เสิ่นชิงฉือมีท่าทางตึงเครียด “พรสวรรค์ระดับ B ‘คริสตัลอาร์เมอร์’ สร้างฟิล์มคริสตัลห่อหุ้มร่างกายได้ ค่าป้องกันใช้ได้อยู่ แต่เปราะไปหน่อย หล่อนขี้กลัว เวลาใช้ก็ลนลาน”
“คุณเห็นในรถแล้วไม่ใช่รึ?”
คริสตัล...
เปราะ...
บัดซบ น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว!
รูม่านตาเฉินอวี่หดตัว ความหนาวเย็นไต่ขึ้นสันหลัง!
จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่อยากเชื่อ!
“เฉินอวี่?”
เสิ่นชิงฉือสังเกตสีหน้าผิดปกติของเขา จึงถามเสียงเบา
เฉินอวี่ไม่ตอบ
เขากระชากผ้าห่มขึ้น สวมเสื้อผ้า พุ่งตัวไม่กี่ก้าวถึงหน้าประตูห้องนอน กระชากประตูเปิด
นอกประตู...
มุมโซฟาที่หลินเยว่มักอยู่ประจำ ว่างเปล่า
มีแค่ผ้าห่มหล่นกองกับพื้น
เสิ่นชิงฉือรีบตามมาดู มองห้องนั่งเล่นพลางขมวดคิ้ว “หลินเยว่กับเมิ่งเหยา ไปไหนกัน?”