ชั้นสาม ห้อง 312
ประตูไม่ได้ล็อก แค่ผลักเบา ๆ ก็เปิดออก
เฉินอวี่พุ่งขึ้นมาอย่างร้อนรน แต่กลับเห็นเฉียวซีนั่งอยู่ริมเตียง มือทั้งสองวางบนตัก
ท่าทางตื่นตระหนกและกระสับกระส่าย
พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็เงยหน้าขึ้นทันที
"เพื่อนร่วมชั้นเฉินอวี่? เพื่อนร่วมชั้นเฉิน?"
เฉียวซีลุกขึ้นยืน เผยรอยยิ้มบาง ๆ: "พวกคุณมาได้ยังไง? ใกล้รุ่งสางแล้วไม่ใช่เหรอ..."
หล่อนคิดว่าทั้งสองคนมารับหล่อนเข้าร่วมยานพาหนะ
แต่ไม่นาน เมื่อมองดูสีหน้าของเฉินอวี่ ก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องนั้น
เห็นเฉียวซียังยืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัยดี
เฉินอวี่ก็ถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อย เพื่อนร่วมทีมที่จองไว้คนนี้ก็ยังมีชีวิตอยู่
"พวกเรากำลังหาคนอยู่"
เสิ่นชิงฉือรับช่วงอธิบาย: "หลินเยว่กับเมิ่งเหยาหายไป ไม่รู้ไปไหนแล้ว คุณหมอเฉียว คุณเห็นสองคนนั้นไหม?"
เฉียวซีชะงักไป ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว: "ไม่ ไม่เห็นค่ะ ฉันอยู่ในห้องตลอด ไม่เห็น และก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรผิดปกตินอกห้องเลย..."
"ชั้นสามไม่มีเสียงผิดปกติเลยเหรอ? แล้วจะไปไหนได้อีกล่ะ?"
เสิ่นชิงฉือลูบคาง คิดถึงทุกที่ที่หลินเยว่อาจไป
เฉียวซีพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม: "ฉันไปหาด้วย! ยิ่งคนมากก็ยิ่งแข็งแรง!"
เสิ่นชิงฉือพยักหน้า ไม่เกรงใจ: "ดีเลย!"
เพราะในสายตาของหล่อน ต่อไปก็จะเป็นพวกเดียวกันบนยานพาหนะลำเดียวกัน คุ้นเคยกันไว้ก่อนก็ดี
แต่ทันใดนั้น...
[คำเตือน: มีผู้โดยสารบนยานพาหนะเสียชีวิต]
ไม่ทันได้ตอบสนอง เสียงที่สองก็ดังตามมา:
[คำเตือน: มีผู้โดยสารบนยานพาหนะเสียชีวิต]
"?"
เสิ่นชิงฉือเองก็รูม่านตาหดเล็กลง มองไปที่เฉินอวี่
เฉินอวี่ขมวดคิ้ว: "ตายไปสองคน ไม่ต้องเดาด้วยซ้ำ หล่อนอยู่ชั้นสองรอพวกเราไปหา..."