...
...
ห้อง 205 ห้องน้ำภายใน
จางหลงฉีและหลิวจื่อเซวียน สองพี่น้องร่วมชะตากรรม ตอนนี้นั่งเรียงกันบนเก้าอี้ทานข้าวสองตัว
สภาพของพวกเขาไม่ค่อยดีนัก หลังจากถูกเฉียวซีจัดการพันแผลด้วยฝีมือระดับมืออาชีพ...
เหมือนดักแด้ตัวใหญ่สองตัว เหลือแค่หัวโผล่ออกมา พอขยับได้เล็กน้อย
"อืออืออือ..."
"อืออือ อืออืออืออือ..."
ปากพวกเขาถูกยัดอะไรบางอย่างไว้ ทำได้เพียงส่งเสียงอืออือ
ดวงตาของจางหลงฉีที่บวมจนเป็นเส้นบางๆ เต็มไปด้วยความโกรธแค้น เขาอยากใช้สายตาฆ่าเฉินอวี่
หลิวจื่อเซวียนเบิกตากลมโต กะพริบตาถี่ๆ เหมือนมีอะไรจะพูดกับเฉินอวี่
แต่เฉินอวี่ไม่ได้อยากฟัง
เขาปรับมุมเก้าอี้ ให้หัวทั้งสองหันตรงเข้ากระจก
แล้วถอยหลังไปสองก้าว
"อย่าหลับตานะ ยังไงก็ต้องเจออยู่ดี"
เฉินอวี่ยิ้มบางๆ "ดูให้ครบห้านาทีก็พอ เริ่มได้เลย ขอให้พวกเราโชคดี"
พูดจบ
"ปัง!"
ประตูบานใหญ่ปิดลง
ในห้องน้ำ ตกอยู่ในความเงียบสงัด
เฉินอวี่เดินมานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ไม่ได้กังวลสภาพของทั้งสอง
ขอแค่พวกเขายังมีใจอยากมีชีวิตอยู่ ไม่หลับตา ภารกิจคงเสร็จได้เร็ว
แต่ถ้าพวกเขาอยากตาย ไม่ว่าเฉินอวี่จะทำยังไง ก็ปกป้องพวกเขาไว้ไม่ได้
ส่วนเฉียวซีอยู่ชั้นสาม
เฉินอวี่ไม่ได้กังวลเลย
เพราะอันตรายของภารกิจนี้ ขึ้นอยู่กับสติปัญญาและความกล้าของแต่ละคนล้วนๆ
เฉียวซีคงไม่มีปัญหาอะไร
ศัลยแพทย์ถ้าจะกลัวการผ่าท้องเปิดไส้ นั่นสิถึงจะผิดธรรมชาติ