“?!!!”
เหตุการณ์กะทันหันนี้ เกินความคาดหมายของทุกคน!
เสียงดังสนั่นเกิดขึ้นข้างตัว!
ทุกคนตกใจสะดุ้งโหยง พากันหันขวับมามอง!
“เชี่ย! เสียงอะไรน่ะ!”
“แผ่นดินไหวเหรอ!”
“ไม่ใช่ ตรงนั้น! ตรงนั้นมีคน! ดูเร็ว!!!”
สายตานับไม่ถ้วนจับจ้อง!
และในตอนนี้ เฉินอวี่ก็กระเด็นออกไปในแนวนอน!
เพราะวิ่งพุ่งเป็นเส้นตรง! ความเร็วจึงน่าตกใจ!
“บ้า! เขาจะทำอะไรน่ะ!”
“คงไม่ลงมือในเขตปลอดภัยหรอกมั้ง?”
“เนตรแห่งสันติจ้องอยู่!”
ผู้คนรอบข้างแตกตื่น เสียงร้องตกใจดังต่อเนื่อง!
บางคนขยี้ตา บางคนเบียดไปข้างหน้า บางคนเขย่งเท้ามองอย่างสุดชีวิต
ส่วนด้านหลังเฉินอวี่
หวังเมิ่งเมิ่งกระโดดขึ้น ดวงตาถลึงโตเหมือนกระดิ่ง: “ตายแล้ว! พี่เฉินอวี่! พี่จะไปไหนน่ะ!”
หลี่เมิ่งเหยาก็เอามือปิดปาก: “เขา เขา... เขาทำบ้าอะไร? อยู่ดีๆ...”
คนอื่นๆ ก็อ้าปากค้าง งงกันหมด!
เสิ่นชิงฉืออยู่ในสภาพพร้อมสู้แล้ว รีบถาม: “เฉินอวี่กับจ้าวซู่มีเรื่องบาดหมางอะไรกันงั้นเหรอ!”
จางวั่นเยว่ส่ายหน้ารัว: “ไม่รู้สิ แต่ดูแล้วคงมีแน่...”
หลิวหมิงและพวกยิ่งตะลึง!!!
เมื่อกี้ยังนั่งกินข้าวเงียบๆ อยู่เลย ทำไมอยู่ดีๆ เฉินอวี่ถึงคลั่งอาละวาดไม่สนอะไรแล้วล่ะ!
ท่ามกลางสายตาทุกคู่
จ้าวซู่รูม่านตาหด ปฏิกิริยาก็รวดเร็วมาก!