ตำแหน่งที่ทุกคนยืนอยู่ เป็นด้านข้างของลานกว้าง ถูกต้นไม้ประดับสองสามต้นบังไว้
ไม่เหมือนกับทางหลักที่เบียดเสียดแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
จางวั่นเยว่เดินมาด้านหน้าเฉินอวี่ ยืดตัวบิดขี้เกียจ
เสื้อยืดสีขาวถูกดึงสูงขึ้นมาเล็กน้อย เผยให้เห็นกางเกงขาสั้นใต้ชายเสื้อ
ขาเรียวยาวคู่นั้นอาบไล้ด้วยแสงแดดอย่างเปิดเผย
หล่อนเพียงหันศีรษะมามองเฉินอวี่เล็กน้อย ถามเสียงเบา "พรสวรรค์นี่ เจ้ามองยังไง"
เฉินอวี่เบือนหน้าไป ไม่ได้พูดอะไร ทว่ามุมปากกลับโค้งขึ้น
จางวั่นเยว่เข้าใจ
หล่อนเองก็ไม่ได้ปริปาก เพียงผงกศีรษะเบา ๆ
ด้านข้าง จั่วซือกำลังอธิบายข้อจำกัดการใช้พรสวรรค์ของตนให้หวังเมิ่งเมิ่งฟัง...
หวังเมิ่งเมิ่งฟังอย่างครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ
"เอาล่ะ"
"นำทางต่อ ไปเขตบ้านพักตากอากาศยังไง"
ตอนนี้เฉินอวี่คิดแต่จะฆ่าคนเพียงอย่างเดียว
จั่วซือชี้ไปอีกฟากของลานกว้าง "ข้ามลานไปก็ถึงเขต A แล้ว เราไปทางหมู่บ้าน"
พูดพลาง
ทุกคนเดินออกจากร่มเงาต้นไม้ข้างลาน หลอมรวมเข้ากับกระแสผู้คนบนทางหลัก
"ขอทางหน่อย มา ๆ ขอทาง"
"ผ้าก๊อซสำหรับแพทย์ ไอโอดีน ยาปฏิชีวนะ"
"อาหารกระป๋องจากถนนหมายเลขสามล้วน ๆ หมดแล้วหมดเลย"
"ปลาย่างร้อน ๆ เพิ่งจับสด ๆ จากทะเล"
เสียงร้องขายของ เสียงต่อรองราคา เสียงโต้เถียงดังผสมปนเปกัน อื้ออึงดังแทรกเข้าหู
ยังมีองค์กรหนึ่งของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์เทคนิค
"สหภาพชั่วคราวมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์เทคนิค นักศึกษาวิทยาศาสตร์เทคนิคทุกคนมาทางนี้"
"พวกเราวิทยาศาสตร์เทคนิคเกือบแปดพันคน รวมกลุ่มรวมกลุ่ม"
มองไปข้างหน้าไม่ไกล มีคนกลุ่มใหญ่ล้อมอยู่ ดูมืดฟ้ามัวดิน