"หน้าอก?"
เสิ่นชิงฉือชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นกดบริเวณใต้ไหปลาร้าโดยไม่รู้ตัว "เป็นเพราะความสูงของกระจก พอดีตรงกับหน้าอกงั้นหรือ?"
นางขมวดคิ้ว ครุ่นคิดหาสาเหตุ
เรื่องนี้เกี่ยวพันกับพรสวรรค์ของนาง ย่อมสำคัญเป็นอย่างยิ่ง
แต่ยิ่งในยามนี้ นางกลับยิ่งตื่นตระหนก ยิ่งวิเคราะห์ต้นตอไม่ได้
เฉินอวี่พยักหน้า สีหน้าเคร่งเครียด "เป็นไปได้สูง กระจกมีคุณสมบัติหยิน แถมยังมีต้นกำเนิดเดียวกับพรสวรรค์ของท่าน นี่อาจเป็นการโจมตีที่มีเป้าหมาย..."
ข้อนี้ไม่ได้พูดเหลวไหล มิฉะนั้นทำไมกระจกจึงเล่นงานแต่นาง?
หรือพรสวรรค์ของเสิ่นชิงฉือเป็นภัยต่อกระจก?
มันจึงชิงลงมือก่อน ต้องการกำจัดนาง?
ถ้าอย่างนั้น หากตนไปช้า จะเกิดอะไรขึ้น?
เสิ่นชิงฉือก็รู้สึกสยดสยองขึ้นเรื่อย ๆ นางเงยหน้า "รุ่นน้องเฉิน วิธีที่เจ้าเพิ่งพูดถึง เกี่ยวกับจุดที่ไอหยินสังสะเกาะกลุ่ม ยังไงกัน?"
เฉินอวี่จงใจพูดช้าลง สีหน้าจริงจัง "หากจะกำจัดไอหยินสังสะในร่างท่าน ต้องเป็นไปตามเงื่อนไขสองข้อ หนึ่ง สัมผัสจุดที่ไอหยินสังสะรุนแรงที่สุดโดยตรง สอง ขณะสัมผัสต้องไม่มีสิ่งใดขวางกั้น ต้องประกันว่าพลังอนาคตสูญเสียน้อยสุด!"
กล่าวจบ เขาก็นิ่งเงียบ รอการตอบกลับจากเสิ่นชิงฉือ
แต่ครั้นสิ้นเสียง เสิ่นชิงฉือกลับแน่นิ่งไป...
สัมผัสโดยตรง?
ไร้สิ่งขวางกั้น?
เช่นนี้ก็เท่ากับ... จะถูกเฉินอวี่...
นางสะท้านทั้งร่าง ความร้อนผ่าวพลุ่งจากก้นบึ้งใจ เผาไหม้ทั่วร่างในพริบตา