มุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น
เข็มนาฬิกาแขวนชี้ตรงเที่ยงวัน
เทียบกับความวุ่นวายเมื่อวานแล้ว วันนี้คฤหาสน์ดูเงียบเหงาราวกับตายไปแล้ว
แต่มันก็สมเหตุสมผล เพราะคนใกล้จะตายหมดเกลี้ยงแล้ว
กินข้าวเสร็จ
เฉินอวี่เดินออกจากห้อง 204 คนเดียว ลงมาที่ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง
เขากวาดตามองเห็นสามคนจากทีมธนาคารรวมตัวอยู่กับคุณหมอเฉียวซี
บรรยากาศอึมครึม
สีหน้าเฉียวซีดูแย่ ริมฝีปากเม้มแน่น มือกำกระเป๋ายาจนแน่น เปื้อนเลือดเต็มไปหมด
“คุณ...คุณหมอเฉียว ว่าชัด ๆ อีกที คนสองคนดี ๆ ทำไมถึง...”
“นั่นน่ะสิ! ภารกิจก็เสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ? กฎก็จบแล้ว!”
“ตกลงมันเป็นฝีมือของอะไร? คุณจะปิดบังพวกเราไม่ได้นะ...”
ทีมธนาคาร ชายสองหญิงหนึ่ง ตอนนี้ล้วนร้อนรน
คำถามถาโถมเข้ามาทีละคำ ๆ
พวกเขาอยากรู้จากปากเฉียวซีเหลือเกินว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
แต่สมองของเฉียวซีว้าวุ่น แววตาดูว่างเปล่า...
ทันทีที่เสียงอึกทึกโดยรอบดังถึงขีดสุด ก็พลันเงียบสงัด
เฉียวซีเงยหน้าขึ้น พบว่าสามคนในทีมธนาคารเอามือปิดปาก
มองตามสายตาไป...
ไม่รู้ว่าเฉินอวี่เดินมาถึงโต๊ะยาวตั้งแต่เมื่อไหร่ ดึงเก้าอี้ไม้ออก แล้วนั่งลง
“คุณหมอเฉียว เป็นอะไรไป คุณดูท่าทางไม่ค่อยดีเลยนะ...”
เฉียวซีหน้าซีด เผยแววตาหวาดหวั่นเต็มเปี่ยม “เฉินอวี่ ซูซือกับจางเสวี่ยเหล่ยตายแล้ว หลังจากภารกิจเสร็จ ถูกสัตว์ประหลาดโจมตี! ฉัน...ฉันไม่โกหกคุณเด็ดขาด!”
เฉินอวี่พยักหน้า ปลอบว่า “อืม ผมรู้ คุณอย่ากดดันตัวเอง ค่อย ๆ เล่าเถอะ...”
เฉียวซีกำลังกลืนน้ำลาย “เมื่อคืน หลังจากคุณไปแล้ว พวกเราสามคนก็เหนื่อยกันมาก”