เสิ่นชิงฉือเม้มริมฝีปาก: "ตัวฉันในกระจก มันเคลื่อนไหว... ช้ากว่านิดหน่อย ไม่ชัดเท่าไหร่ ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นภาพหลอนจากไอน้ำ"
"ฉันหยุดมือ แล้วจ้องกระจกอย่างตั้งใจ"
"แล้วฉันก็ค่อยๆ หันหัวไปทางขวา"
เธอพูดพลางเลียนแบบท่าทางนั้น
"ตัวฉันในกระจกก็หันหัวเหมือนกัน แต่ความเร็วในการหัน ไม่ตรงกับจังหวะของฉัน..."
"มันดูเหมือนกำลังเลียนแบบ แต่เลียนแบบได้ไม่ค่อยเหมือน..."
"โดยเฉพาะตอนที่ฉันหยุดเคลื่อนไหว แล้วเฝ้าสังเกตมัน มันก็ดูเหมือนกำลังสังเกตฉันอยู่เหมือนกัน..."
"ถึงฉันจะออกหวั่น แต่ก็ยังอยากลองอีกครั้ง เลยยกมือขึ้น แตะที่ผิวกระจก"
"แต่ตอนที่ปลายนิ้วใกล้จะสัมผัสผิวกระจก"
"ฉันถึงได้สังเกตว่า ในกระจก... มีมือยื่นออกมาจริงๆ..."
"ตอนนั้น ฉันหัวชาไปทั้งหัว!"
"ใช้พรสวรรค์โดยไม่รู้ตัวในทันที!"
"แต่มันคว้าข้อมือฉันไว้!"
"ไม่รู้ทำไม สมองถึงมึนงงมาก ใช้พรสวรรค์อะไรไม่ได้เลย..."
"ฉันเงยหน้าขึ้น เห็นตัวฉันในกระจก มุมปากฉีกกว้างถึงใบหู ไม่มีทางเป็นคนได้!"
"หลังจากนั้น ฉันก็ไม่รู้อะไรอีกเลย..."
เธอพูดจบ ก็นิ่งเงียบลง
ประสบการณ์ช่วงนั้น ทั้งประหลาดและน่าสะพรึงกลัว ทำให้เธอตั้งสติกลับมาไม่ได้พักหนึ่ง
เฉินอวี่ก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด พึมพำเบาๆ: "พรสวรรค์ระดับ S ถึงกับใช้ไม่ได้เลยงั้นเหรอ..."
เสิ่นชิงฉือพยักหน้า: "ตอนนั้น..."
เธอยกมือข้างหนึ่งขึ้น ตรงไปที่เงาบนพื้นริมเตียง แล้วขยับนิ้ว
แต่เงาบนพื้นกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ