เติ้งอวี่ซินกำลังตั้งใจนวดแขนให้เฉินอวี่ พอได้ยินคำถามนั้น มือก็ชะงักไปเล็กน้อย
เธอเงยหน้าขึ้น มองไปที่จางหลงฉี น้ำเสียงแม้จะยังนุ่มนวล แต่ก็เริ่มได้ยินถึงความห่างเหิน
"จื่อหาวน่ะ..."
"เขาตายแล้ว..."
"ติดเชื้อไวรัสซอมบี้ตั้งแต่จุดจอดแรก..."
จางหลงฉีหรี่ตาลง: "หา? เธอแน่ใจหรือว่าเขาตายเพราะติดเชื้อไวรัส"
จุดจอดแรก เขาก็เจอซอมบี้เหมือนกัน
แถมยังถูกข่วนจนเป็นแผลอีก
แต่ไหนเลยจะมีไวรัสซอมบี้ถึงตาย?
เติ้งอวี่ซินถอนใจเบาๆ: "หัวหน้าห้อง อย่าถามเลย คนตายแล้วก็ฟื้นคืนชีพไม่ได้ บางที..."
เธอมองไปที่เฉินอวี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน: "เราควรทะนุถนอมคนตรงหน้ามากกว่า"
จางหลงฉีพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ฉากนี้ถ้าจางจื่อหาวเห็นเข้า เกรงว่าคงต้องดิ้นขึ้นมาจากนรกแน่
ด้านข้าง หลิวจื่อเซวียนเหลือบมองจางวั่นเยว่แวบหนึ่ง
จิตใจของเขาหวั่นไหว:
ดีแล้วๆ หัวหน้าห้องไม่ยอมให้เฉินอวี่เห็นหน้าดีๆ หล่อนยังคงเย็นชาเหมือนเดิม
หล่อนแม้จะปฏิเสธตน แต่ใช่ว่าจะไม่ชอบ
ที่ตนได้มาอยู่บนรถโดยสารคันนี้ ช่างเป็นฟ้าลิขิตนัก
ทันใดนั้น หลิวจื่อเซวียนก็นึกอะไรขึ้นมาได้: "พูดอีกอย่างก็คือ พอวันสิ้นโลกเริ่มต้น คู่รักสองคู่ในห้องเรา ต่างก็ถูกจับแยกมาอยู่รถคันนี้หมดเลยงั้นหรือ?"
หลินเยว่ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ จึงถามเสียงเบา: "ใช่แล้ว เมิ่งเหยา เฉินอวี่ไม่ใช่แฟนของเธอเหรอ? เห็นเขาทำแบบนี้แล้ว ไม่หึงหรือ?"
หลี่เมิ่งเหยาถูกถามจนอึ้ง
หึง?
หึงใคร?
เฉินอวี่?
หล่อนไม่มีปัญญาไปหึงหรอก
หล่อนรีบโบกมือ: "ฉัน...ฉันจะหึงทำไม! เฉินอวี่...เขามีความสุขก็พอ! ฉันไม่สนอยู่แล้ว!"