"อ้าก...อ๊าก!!!"
ถูกเฉินอวี่ใช้กำลังบดขยี้อย่างรุนแรง!
จางหลงฉีตะกายมือทั้งสองข้างปัดป่ายกระจก แต่ก็ไม่สามารถต้านแรงที่กดท้ายทอยเขาไว้ได้!
พลังมหาศาล!
เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม!
พรสวรรค์ระดับ A ของตัวเอง ถึงได้ต้านทานไม่ไหว!
"ทำอะไรน่ะ! จะทำร้ายหัวหน้าห้องได้ยังไง?!"
หลิวจื่อเซวียนเลือดขึ้นหน้า รีบสาวเท้าเข้าไปก้าวหนึ่งโดยไม่ทันคิด "ปล่อยมือ! เฉินอวี่!"
เขาและจางหลงฉีเป็นเพื่อนร่วมห้อง และยังเป็นเพื่อนซี้กัน
เห็นเพื่อนถูกกดหัวถูไปถูมา ความเป็นชายก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
แต่เมื่อเขาก้าวเท้าออกไปได้แค่ครึ่งก้าว
เฉินอวี่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง "ถ้านายอยากรู้เรื่องอนาคตล่ะก็ ลองขยับเข้ามาอีกสักก้าวสิ"
เท้าของหลิวจื่อเซวียนแข็งค้างกลางอากาศ แผ่นหลังพลันมีเหงื่อเย็นผุดพราย
เหมือนถูกน้ำเย็นสาด การทำให้เขาตั้งสติได้ในชั่วขณะ:
หลงฉียังเป็นพรสวรรค์ระดับ A ขนาดนั้นยังไม่ใช่คู่ต่อสู้...
ต่อให้ตัวเองเข้าไปช่วย แล้วจะทำอะไรได้?
หลินเยว่ห่อไหล่เข้าหากัน ท่าทางหวาดผวาอยู่บ้าง
เสิ่นชิงฉือลูบขาเธอ "ไม่เป็นไรนะหลินเยว่ พรสวรรค์ของเธอมีประโยชน์มาก อย่ากลัวไปเลย..."
หลินเยว่พยักหน้า
เสิ่นชิงฉือค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเตือนเบา ๆ : "น้องเฉินอวี่ บนยานพาหนะห้ามฆ่ากันเองไม่ใช่เหรอ?"
เฉินอวี่ยิ้มน้อย ๆ "ผมลากเขาลงรถไปก่อนก็ได้"
เสิ่นชิงฉือ "..."
จางหลงฉีกัดกรามแน่น "เฉินอวี่ พวกเราอยู่บนรถคันเดียวกัน นายทำแบบนี้เป็นการแหกกฎนะ นายมัน..."
"เพี๊ยะ!"
ตบหนึ่งฉาดปาดเอาคำพูดครึ่งหลังของเขาหายไป
"ผมมีกฎของตัวเอง"
เฉินอวี่ตบกลับหลังมือ แรงตบนั้นใหญ่หลวงเสียจนหัวของจางหลงฉีหันเหไปคนละทาง