เฉินอวี่ลงจากรถเรียบร้อยแล้ว
เหล่าสาวรีบตามลงไปทันที
แต่เมื่อทุกคนเพิ่งเหยียบถึงพื้น...
ความอบอุ่นที่คุ้นเคยมาช้านานกลับทำให้พวกเธอปรับตัวไม่ได้อย่างยิ่ง
ลมหนาวเย็นเฉียบเหมือนเข็มน้ำแข็งเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน ทิ่มแทงผิวหนังที่โผล่ออกมา
"ฮู่ววว"
"ฮู่ววว"
พูดไม่เกินเลยเลยว่า พวกของเฉินอวี่เดินไปไหนก็พ่นไอขาวเป็นทาง
ดึงดูดสายตาทุกคนที่อยู่ด้านนอกธารน้ำแข็ง
"คุณพระช่วย หนาวจะตายแล้ว แถมลมยังแรงขนาดนี้ ฮือ ๆ ๆ"
หวังเมิ่งเมิ่งบ่นงึมงำ
หลี่เมิ่งเหยาก็ยืนสั่นสะท้าน "เฉินอวี่ เรารีบไปหาเครื่องต้นแบบนั่นกันเร็ว ๆ เถอะ ถ้าต้องอยู่ข้างนอกสิบสองชั่วโมงจริง ๆ ฉันต้องกลายเป็นไอติมแน่..."
เฉินอวี่เดินนำหน้าสุด "อืม พวกเธอดูข้างหน้านั่น"
ว่าแล้ว ทุกคนก็มองไปยังรอยแยก—
ปากทางไม่ใช่หุบที่ก่อตัวตามธรรมชาติ เหมือนถูกฉีกให้ขาดมากกว่า ขอบไม่เสมอกันเลย
มีทางลาดแคบ ๆ ทอดลงไปเบื้องล่าง มุ่งสู่ความมืดลึก
เสียงลมหอนหวีดกรูขึ้นมาจากก้นหุบ ดังวี้ด ๆ พัดพาเกล็ดหิมะกระจัดกระจาย...
"ข้างล่างไม่มีแสง เตรียมไฟฉายให้พร้อม"
เฉินอวี่พูดพลางหยิบไฟฉายแสงแรงสูงออกจากกระเป๋าส่วนตัว กดสวิตช์
ลำแสงทิ่มแทงทะลวงความมืดข้นสว่างวาบข้างหน้า
เฉินอวี่ไม่รอใคร ก้าวเดินลงไปทันที
จางวั่นเยว่ เติ้งอวี่ซิน และคนอื่น ๆ ก็หยิบไฟฉายออกมาทันที ทีมเริ่มเคลื่อนที่ลงข้างล่าง
พวกเขาคือทีมแรกที่กล้าลงไป