หวังเมิ่งเมิ่งเสียงสั่น มือดึงชายเสื้อด้านหลังของเฉินอวี่ไว้ไม่รู้ตัว
เฉินอวี่สีหน้าสงบ “ดูจากสภาพแล้ว น่าจะถูกเฟิร์นความร้อนใต้พิภพดึงดูดมาสร้างรังที่นี่ ยิ่งที่ไหนอบอุ่น ของพวกนี้ยิ่งมีมาก”
เติ้งอวี่ซินอุทาน “เช่นนั้นก็หมายความว่า...”
จางวั่นเยว่ “ชู่ว” เบาๆ “คิดถูกแล้ว ตัวต้นแบบต้องร้อนกว่าเฟิร์นไม่กี่กอนี้แน่ๆ ต่อไปเราคงต้องอยู่กับพวกมันแล้ว...”
หวังเมิ่งเมิ่งสะท้านเย็น “ซี้ด~ ได้ค่ะ”
“หัวหน้าห้อง อวี่ซิน”
เฉินอวี่ลดเสียง “เห็นหินดำก้อนใหญ่ยื่นออกมาทางซ้ายด้านหน้าไหม พาพวกเธอไปตรงนั้น สามวินาที ทุกคนปรับไฟฉายให้สว่างสุด ลำแสงรวมตีไปที่...”
จางวั่นเยว่เข้าใจทันที “ใช้แสงจ้ากระตุ้นพวกมัน สร้างจังหวะให้พี่?”
“ใช่”
เฉินอวี่พยักหน้า สายตากวาดผ่านหลี่เมิ่งเหยาและหวังเมิ่งเมิ่ง “พวกเธอสองคนอย่าพลาด ส่องมั่นๆ ต่อให้ตัวสั่นก็ห้ามส่าย ไม่สั่งดับ ห้ามใครดับ”
หลี่เมิ่งเหยาพยักหน้าแรงๆ กำไฟฉายแน่น
หวังเมิ่งเมิ่งก็กลืนน้ำลาย เสียงสั่นเล็กน้อย “รู้...รู้แล้วค่ะ พี่เฉินอวี่”
“พวกเราไป”
จางวั่นเยว่พาสามสาวหลบไปด้านข้างทันที
ทั้งสี่หมอบหลังก้อนหินอย่างรวดเร็ว ไฟฉายเล็งตรงไปยังเป้าหมายพร้อมเพรียง
เฉินอวี่สูดอากาศเย็นเยือกเข้าลึก กายย่อต่ำลง...
ห่างออกไป—