หลังบทสวดยาวนาน ห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดเพียงสั้นๆ
มีเพียงเสียงกระตุกแผ่วเบาของหลี่เมิ่งเหยา
เฉินอวี่ขมวดคิ้วลึก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอการสารภาพรักแบบนี้
หรือจะเรียกว่า "สารภาพก่อนตาย" ถึงจะถูกกว่า
ความหวาดกลัวของเสิ่นชิงฉือค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความหนาวเยือก ถึงกับขนลุกซู่
ถ้าตอนนั้นเธอไม่ได้อยู่กับเฉินอวี่
เธอคงถูกหลินเยว่ฆ่าในข้อหา "สกปรก" ไปแล้ว?
"หลินเยว่ ปล่อยหลี่เมิ่งเหยาลงมาก่อน"
"มีอะไรก็ค่อยคุยกันดีๆ ได้ไหม?"
เฉินอวี่พยายามปกป้องคะแนนบูรณาการของตัวเอง แต่หลินเยว่แค่เอียงคอ "คุณแคร์เธอมากเหรอ?"
ความคิดของเฉินอวี่แล่นเร็ว
แต่ชั่วขณะนั้น เขาหาคำตอบที่เหมาะสมไม่ได้
ไม่ว่าจะแคร์หรือไม่ หลี่เมิ่งเหยาก็ดูเหมือนจะมีแต่ทางตาย
ข้อนี้มีทางแก้อย่างไร?
และในตอนนั้น
หลี่เมิ่งเหยาที่ถูกคริสตัลรัดตรึงกลางอากาศไว้แน่น ในดวงตาที่พร่ามัว... เห็นเงาร่างของเฉินอวี่
'เขาแคร์ฉันไหมนะ?'
เธอนึกถึงหญิงสาวรอบตัวเขาที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นึกถึงท่าทีเฉยชาของเขาต่อฐานะแฟนเก่า
เธอนึกถึงมากเกินไป สติยิ่งเลือนราง...
"เธอเป็นคนของรถฉัน"
เฉินอวี่สูดลมหายใจลึก เสียงทุ้มลง หนักแน่น สายตาคมกริบ "ถ้าเธอตาย..."
"แก"
"ก็ต้องตาย"
ร่างของหลินเยว่สั่นสะท้านอย่างแรง
ดวงตากลมโตใสของเธอเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน ใบหน้าแดงซ่านไปทั่ว ลามไปถึงติ่งหูและลำคอ