ไอ้เจ้าอ้วน ซึ่งก็คือหลี่โหย่วเกินนั่นเอง ชะงักงันไปครู่หนึ่ง "นี่...นายรู้จักฉันเหรอ!"
เขาจ้องมองชายชุดดำตรงหน้าแล้วขมวดคิ้ว
หมวกของอีกฝ่ายดึงต่ำเกินไปจนเงาครึ้มบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง ถ้าดูจากรูปร่างกับเสียง มันก็คุ้นหูคุ้นตาอยู่บ้าง
แต่ตอนนั้นเอง เขาก็นึกไม่ออก
"รู้จักสิ"
เด็กหนุ่มยกมือขึ้นแล้วค่อย ๆ ถอดหมวก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูไม่มีพิษมีภัย
รูปหน้าอ่อนโยน ไร้แววคุกคาม นัยน์ตาเป็นประกายสดใส มุมปากยักยิ้มเล็กน้อย ดูเป็นคนคุยง่าย
แต่ในสายตาของหลี่โหย่วเกิน!!!
รูม่านตาของเขาหดเล็กลงทันที!!!
ใบหน้านั่น!!!
แน่นอนว่าเคยเห็น!!!
เด็กหนุ่มตรงหน้า ก็คือไอ้...!
คนที่คอยนั่งเงียบ ๆ ตรงมุมห้องตอนมีกิจกรรมชมรม กินข้าวเงียบ ๆ ไม่เคยพูดจากับใครเลยต่างหาก!!!
ก็คือคนที่...ไม่เคยมีใครสนใจนั่นไง...
ไอ้ปีศาจนักฆ่า! เฉินอวี่!!!
ขาของหลี่โหย่วเกินสั่นไปหมด สั่นจนทรงตัวไม่อยู่!!!
แล้วจากนั้น...
เฉินอวี่ก็หายตัวไป!!!
ตรงหน้าของหลี่โหย่วเกินว่างเปล่า เหลือเพียงอากาศ!!!
ไม่ไกลออกไป จังรุ่ยกำลังหันหน้าไปคุยกับคนข้าง ๆ
หล่อนชำเลืองมามองทางนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ เหมือนเห็นเงาร่างคุ้น ๆ แต่ก็คลับคล้ายตาฝาด
ทันใดนั้นหล่อนก็ชะงักไป
"หลี่โหย่วเกิน?"
"แกทำอะไรน่ะ?"
คนที่อยู่ใกล้ได้ยินเสียงก็พากันหันมามอง
หลี่โหย่วเกินยังคงยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองไปในอากาศ ตัวสั่นเทาไปทั้งตัว
"มันเป็นอะไร?"
"เป็นบ้าเหรอ?"
"หลี่โหย่วเกิน?"