"งั้นไปกันเถอะ ฉันจะพาพวกคุณไป"
จั่วซือหันหลังกลับแล้ว ก้าวเท้าอย่างคล่องแคล่วไปทางตรงข้ามกับโขดหิน
ชายกระโปรงสั้นยีนส์ ถูกสายลมทะเลพัดเปิดขึ้นเล็กน้อย
เธอหันหน้ามา "พวกคุณตามมาใกล้ ๆ นะ ทางเล็ก ๆ นี้ ครั้งแรกที่ฉันมา เกือบพลัดตกลงไป"
"ทางนี้!"
จั่วซือชี้ไปข้างหน้า
หวังเมิ่งเมิ่งกระซิบข้างหูหลี่เมิ่งเหยาทันที "ดูเธอสิ ทำเป็นเก๊กอีกแล้ว"
หลี่เมิ่งเหยาไม่สนใจเธอ
หวังเมิ่งเมิ่งไม่ยอมแพ้ บ่นพึมพำอยู่ข้างหลัง "เลือกทางบ้านี่มาได้ยังไง เดินลำบากชะมัด..."
ด้านหน้าสุด
จั่วซือหันกลับมากะทันหัน "เมิ่งเมิ่ง เธอไม่อยากเดินทางนี้หรือ?"
หวังเมิ่งเมิ่งอึ้ง "หา?"
"ถ้าเธอไม่อยาก ก็เดินทางหลักไปสิ"
จั่วซือพูดอย่างจริงจัง "ตัดผ่านประตูหน้าจัตุรัสไป เลี้ยวซ้าย ผ่านจุดประสานงาน แล้วก็..."
"เดี๋ยวก่อน!"
หวังเมิ่งเมิ่งขมวดคิ้ว "ทำไมเธอถึงคุ้นเคยที่นี่นัก?"
จั่วซือแค่ยิ้มบาง ๆ เอามือลูบคาง "อาจเป็นเพราะ ฉันช่างสังเกตมากกว่าคนทั่วไป?"
"..."
หวังเมิ่งเมิ่งเงียบไป
ทั้ง ๆ ที่เธอก็เป็นคนช่างสังเกต สายตา 5.1 มักจะช่วยทีมได้เสมอ
คราวนี้ กลับมีคนจะมาแทนที่เธอซะแล้ว
ไม่นานนัก ทรายและหินโสโครกใต้เท้า ค่อย ๆ กลายเป็นเศษหิน แล้วกลายเป็นพื้นปูนแตกระแหง
นี่คือตรอกแคบ ๆ ที่คั่นกลางระหว่างร้านค้าร้างสองแห่ง
เติ้งอวี่ซินก้าวข้ามเศษกระจกอย่างระวัง "ร้อนจริง ๆ เมื่อกี้เรายังนั่งรถฝ่าพายุหิมะอยู่เลย!"