เฉินอวี่กระตุกมุมปาก "ตัวต้นแบบอันที่สอง ไม่แน่ว่าจะเอายากขนาดนั้น หอคอยที่พวกเรามาเนี่ย น่าจะเป็นจุดที่ชัดเจนที่สุด แต่ก็ยากที่สุดนะ"
หลี่เมิ่งเหยาถอยหลังสองก้าว ระแวดระวัง
เธอไม่อยากเจอความกลัวตายแบบเมื่อครู่นี้อีกแล้วจริง ๆ
รอบตัวไร้ผู้คน
มีแต่แมลงยั้วเยี้ย
เธอรู้สึกว่าช่วงนี้เวลาหลับต้องฝันเห็นพวกมันแน่ คิดแล้วสยอง ไม่กล้าคิดต่อ...
เฉินอวี่ยักไหล่ ไม่แยแส "เธอจะอยู่ตรงนี้ ก็อยู่ไปคนเดียวละกัน"
ว่าแล้วเขาก็ก้าวนำมุ่งสู่ความมืดเบื้องหน้า
เติ้งอวี่ซิน จางวั่นเยว่ รีบตามไป
หวังเมิ่งเมิ่งดึงแขนหลี่เมิ่งเหยา "รีบไปสิ ไม่ง้อเฉินอวี่แล้วไอ้กระจอกอย่างพวกเราสองคนจะไปสู้ใครได้ ฉันไม่อยากตายที่นี่!"
หลี่เมิ่งเหยาหน้าเสีย แต่ก็ต้องจำใจตามไป
อ้อมหอคอย มุ่งลึกสู่ด่านหน้า...
ทัศนียภาพเบื้องหน้าถูกกลืนกินด้วยกลุ่มอาคารเตี้ย ๆ อีกครั้ง
ตึกหินสองชั้นรูปทรงทึมทึบ ตั้งตระหง่านในม่านหมอกน้ำแข็ง เปล่งแสงสีเทาตะกั่ว
เสียง "ตูม ๆ ๆ" ข้างหูค่อย ๆ กลายเป็นความชิน
ตัวประหลาดขนขาวสายตาแย่มาก ขอแค่อย่าเอาเฟิร์นความร้อนใต้พิภพออกมาต่อหน้ามัน ก็ไม่น่าถูกโจมตี
ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง...
พวกเขาเลาะไปตามถนน หยิบเฟิร์นความร้อนใต้พิภพออกมาผ่อนคลายเป็นครั้งคราว