จนกระทั่งเฉินอวี่ถือขวานดับเพลิง เดินช้า ๆ มาถึงตรงหน้าเขา “ถึงตาแกเลือกแล้ว จาง, จื่อ, หาว”
“หึ่ง!”
สมองของจางจื่อหาวว่างเปล่า!
ความหวาดกลัวไร้ขอบเขตกลืนกินเขา!
ไม่ว่าเขาจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม เฉินอวี่ก็กลายเป็นพญายมราชที่ชี้เป็นชี้ตายเขาแล้ว!
ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยน้ำตาและน้ำมูก ไม่อาจสนใจศักดิ์ศรีใด ๆ ได้อีก ใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานถอยหลังไป...
เขาโขกศีรษะอย่างบ้าคลั่ง หน้าผากกระแทกพื้นซีเมนต์ดัง “ตุ้บ ๆ”!
“เฉินอวี่! พี่เฉิน! ผมผิด! ผมผิดจริง ๆ! ผมมันไม่ใช่คน! ผมมันสัตว์! ผมมันขยะ!”
“ไว้ชีวิตหมาอย่างผมเถอะ! ผมไม่กล้าอีกแล้ว! ผม...ผมยกอวี่ซินให้คุณ! ผมยกทุกอย่างให้คุณ! ผมขอเป็นหมาของคุณ! คุณให้ผมกัดใครผมก็กัด!”
เขาพูดจาไม่เป็นภาษาบ้าคลั่ง!
เมื่อได้ยินจางจื่อหาวตะโกนแม้แต่คำพูดแบบนี้ออกมา เติ้งอวี่ซินก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง
ระลอกคลื่นน้อย ๆ ในดวงตาที่เกิดจากความรู้สึกครั้งสุดท้าย ก็ดับสนิทเช่นกัน
แต่มองดูเลือดที่ไหลออกมาจากหน้าผากของเขาจากการโขกศีรษะ...
ความอ่อนโยนและความเมตตาในธรรมชาติของเด็กสาว ก็ยังทำให้เธอเกิดความสงสารอย่างเลี่ยงไม่ได้
เธอกัดริมฝีปาก นัยน์ตาพร่ามัวด้วยน้ำตามองไปที่เฉินอวี่ เสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ “เฉินอวี่...คุณสัญญากับฉันแล้ว คุณบอกว่าจะช่วยเขา จะ...จะไม่ฆ่าเขาได้ไหม”
เฉินอวี่ยืนอยู่กับที่ สายตากวาดมองสาว ๆ ข้าง ๆ
จางวั่นเยว่ หลี่เมิ่งเหยา หวังเมิ่งเมิ่ง แม้ไม่ได้มาขอร้อง แต่โดยรวมแล้วไม่ได้เกลียดชังอะไร
ใช่แล้ว พวกเธอยังไม่เคยผ่านเส้นทางเอาชีวิตรอดที่ไร้ขีดจำกัดอย่างแท้จริง
หากเป็นเฉินอวี่ที่ถูกทรยศ สิ่งที่เขาต้องทำคือถลกหนังขูดกระดูกคนทรยศ พร้อมกับผู้ปลุกพลังที่มีความสัมพันธ์ที่ดีข้าง ๆ ส่งไปยังปรโลกด้วยกัน