ภายในทีมของเจี่ยเจิ้งฮุย เด็กสาวอีกสองคนที่เหลือ หวาดกลัวจนฉี่ราด ถอยหลังกรูดไม่หยุด...
เฉินอวี่ไม่มีเวลาไปสนใจพวกเธออยู่แล้ว
เด็กสาวสองคนนี้ไม่มีพลังต่อสู้ใด ๆ แถมยังขี้ขลาดจนน่าเวทนา ต่อให้เขาไม่ยุ่งด้วย ภารกิจของจุดจอดนี้พวกเธอก็ไม่มีทางผ่านได้แน่นอน
เฉินอวี่สีหน้าสงบนิ่งตลอดเวลา หลังจากมัดเจี่ยเจิ้งฮุยแน่นหนาแล้ว ก็ลากตัวไปที่หน้าประตูเหล็ก...
"ไม่ ไม่ได้จริง ๆ ผมขอร้องล่ะพี่..."
เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดของเจี่ยเจิ้งฮุยดังก้อง น้ำมูกน้ำตาเปรอะเต็มหน้า
เขาทำได้เพียงบิดดิ้นร่างกายเพื่อขัดขืน "พรสวรรค์ของผมมีประโยชน์นะ! เสียงมารระดับ A! ผมช่วยพวกคุณได้! อย่าโยนผมเข้าไปนะ! ขอร้องล่ะพี่! เป็นวัวเป็นม้าก็ยอม!"
เฉินอวี่มองไปที่หวังเมิ่งเมิ่ง ส่งสายตาให้
หวังเมิ่งเมิ่งรับสายตานั้นได้ ตอนแรกก็ตะลึง ครู่หนึ่งจึงเข้าใจความหมาย
เธอก้าวไปข้างหน้า ถ่มน้ำลายใส่ "ขยะ ไปตายซะ!"
ทันทีที่สิ้นเสียง——
เฉินอวี่กระชากประตูเหล็กออก หวังเมิ่งเมิ่งเตะ "บ๊ะจ่างยักษ์" เข้าไปในโถง!
"ไม่——!!!"
"ตึง!"
เปิดปิดประตู รวดเร็วไร้รอยต่อ!
ได้ยินชัดเจนว่าเสียงภายในยิ่งบ้าคลั่งกว่าเดิม...
"ตูมมม!!!"
"ตึง ตึง ตึง——"
"โครม! ตึง!!!"
แน่นอน ยังมีเสียงแหลมทะลุทะลวง: "อูอูอูอูอู~~~~"
"อย่าเข้ามา! ไปไกล ๆ! อ้า!! ช่วยด้วย!"
"ช่วยด้วย! ไอ้เชี่ย! อ๊ากกก!"
"หวังเมิ่งเมิ่ง! อีนังเลว! ไอ้เชี่ยเอ๊ย!"
เพียงสิบกว่าวินาทีต่อมา...
ประตูเหล็กถูกผลักออกกะทันหัน คนที่เดินออกมาจากข้างในย่อมไม่ใช่เจี่ยเจิ้งฮุย