"อ๊า!"
หลินเยว่ร้องลั่นเป็นคนแรก ลนลานกอดเสิ่นชิงฉือที่อยู่ข้าง ๆ
หน้าหล่อนซีดขาว ดวงตาเบิกกว้าง: "มาอีกแล้ว..."
"คฤหาสน์พายุหิมะ?"
หวังเมิ่งเมิ่งขมวดคิ้ว: "ทำไมฟังดูเหมือนเล่นบทสืบสวนฆาตกรรมเลย? แถมยังมีทาสวิญญาณอีก..."
"เดี๋ยวนะ!"
หล่อนสะดุ้งวาบ "ไม่น่ามีผีนะ!"
ชั่วพริบตา!
พวกสาว ๆ หน้าถอดสีกันหมด!
ผี...
ความกลัวที่ฝังรากลึกในใจคน!
เติ้งอวี่ซินนึกถึงเรื่องเล่าชาวบ้านหลอน ๆ ในวัยเด็กกับหนังสยองขวัญที่เคยดูขึ้นมาในทันที
น้ำเสียงหล่อนเริ่มสั่น: "เฉิน เฉินอวี่... ฉัน... ฉันไม่ไปได้มั้ย?"
หวังเมิ่งเมิ่งก็ลนลานเหมือนกัน ร้องตาม: "พี่เฉินอวี่! ฉันเองก็กลัวของสกปรกเหมือนกัน..."
แม้แต่เสิ่นชิงฉือยังกลืนน้ำลาย: "ทาสวิญญาณอาจไม่ใช่ผี อาจเป็นมอนสเตอร์ที่ถูกควบคุมสักอย่าง?"
หล่อนพูดเหมือนวิเคราะห์ แต่ก็ฟังดูเหมือนปลอบใจตัวเอง
หลิวจื่อเซวียนจ้องความว่างเปล่า อ่านกฎซ้ำไปซ้ำมา: "48 คน 8 ทีม เราต้องเลือก 6 คนไปร่วม แต่เราจะเลือกใครล่ะ?"
หลินเยว่หดตัวเล็กลงไปอีก ก้มหน้างุด
แต่เฉินอวี่พูดขึ้นตรง ๆ: "หัวหน้าห้อง ไปร่วมภารกิจกับฉัน ที่เหลืออีกสี่คน จางหลงฉี หลิวจื่อเซวียน พี่เฉิน หลินเยว่ ก็พวกนายนั่นแหละ"
"หา?"
จางหลงฉีเพิ่งลุกจากพื้น ชี้นิ้วปฏิเสธทันที: "ฉัน... ฉันไม่ลงรถ..."
เฉินอวี่หรี่ตา ยังไม่ทันพูดอะไร