"เมิ่งเหยา อย่าเพิ่งตื่นเต้น ให้ฉันดูก่อน"
เสียงของเฉียวซีอ่อนโยน "บนร่างกายมีรอยรัดและฟกช้ำของเนื้อเยื่ออ่อนชัดเจน ที่ลำคอมีอาการบวมเล็กน้อย"
เธอพูดพลางหยิบกล่องยาออกจากกระเป๋าส่วนตัว แล้วนำแผ่นเช็ดแอลกอฮอล์ออกมา
"ที่น่าหนักใจที่สุดคือ เธอได้รับการกระทบกระเทือนค่อนข้างรุนแรง และเริ่มมีอาการแยกตัวเล็กน้อยแล้ว"
อันที่จริง ไม่ใช่แค่หลี่เมิ่งเหยาที่ถูกกระทบกระเทือน
เสิ่นชิงฉือเองก็เช่นกัน
เดิมทีเธอมีสภาพจิตใจค่อนข้างดี แต่ตอนนี้กลับไม่ดีนัก
"..."
เธอนั่งอยู่ด้านข้าง สีหน้าดูแย่มาก
ในหัวหวนนึกถึงรอยยิ้มของหลินเยว่ไม่หยุด
ส่วนเฉินอวี่ หลังจากนั่งลงแล้ว สิ่งแรกที่เขาทำคือมองออกไปยังทิวทัศน์พายุหิมะนอกหน้าต่าง
คฤหาสน์วิลล่าหลังใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น
รถบัสเล็กของพวกเขาจอดอยู่กลางถนนเส้นหนึ่งที่ทอดยาวออกไป
บริเวณรอบข้าง ว่างเปล่า ไร้เงารถคันอื่น
"ที่จอดรถนี้คือหมายเลขเจ็ด นั่นก็คือประตูหมายเลขเจ็ด"
"หลินเยว่ไม่ได้อยู่ในสายเดียวกัน..."
เฉินอวี่รู้สถานการณ์ทันที ตามหาหลินเยว่ไม่เจอ
เขาค่อนข้างรู้สึกจนใจ
จางหลงฉี หลิวจื่อเซวียน ที่เขาอุตส่าห์ปกป้องอย่างยากลำบาก ดันมาตายหมด
หลินเยว่ก็หลุดจากทีมไปแล้ว
นี่ก็ทำให้คะแนนบูรณาการของเขา คูณด้วยค่าสัมประสิทธิ์ 1.2 เท่าน้อยลงสามคน ไม่อย่างนั้นรางวัลคงมากกว่านี้
ระหว่างที่พวกสาวๆ กำลังห้อมล้อมหลี่เมิ่งเหยา
เฉินอวี่ก็ดูรางวัลส่วนตัวของเขาคร่าวๆ ก่อน:
[เศษกระจกเงาวิญญาณ (ประมาณครึ่งหนึ่งของกระจกทั้งบาน)]
คำอธิบาย: เศษกระจกขอบไม่เรียบ ภายในดูเหมือนมีสารคล้ายหมอกขุ่นไหลเวียนช้าๆ มีที่มาจากกระจกเงาวิญญาณในวิลล่าที่ถูกวิญญาณร้ายตนหนึ่งสิงสถิต