“ถ้าเป็นเช่นนี้ บางทีอาจยังทัน!”
สิงเซี่ยสูดหายใจลึก ก่อนจะโผเข้ากอดไอเลียอย่างแรงต่อหน้าสายตาตื่นตะลึงของจื่อเสวี่ย
“ไอเลีย เจ้านี่ฉลาดจริง ๆ!”
แม้จะเป็นเพียงอ้อมกอดที่เกิดขึ้นจากความตื่นเต้นชั่ววูบ แต่ใบหน้าของไอเลียก็แดงก่ำขึ้นมาทันที คำชมของสิงเซี่ยยิ่งทำให้นางพูดติดอ่างจนตอบไม่ออก
“ขะ... ข้าไม่ได้ฉลาดถึงขนาดนั้นหรอก...”
นางมองวอกแวก มุมปากยกขึ้นห้ามไม่อยู่ น้ำเสียงคลุมเครือเจือความยินดีอยู่เต็มเปี่ยม
ถูกชมแล้ว! สิงเซี่ยชมข้าด้วย!
ส่วนจื่อเสวี่ยที่อยู่อีกด้าน ใบหน้ามืดครึ้มลงอย่างสิ้นเชิง
หากไอเลียไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น นางคงเข้าไปกระชากหูสิงเซี่ยแล้วอบรมเรื่องชายหญิงพึงรักษาระยะห่างกันให้รู้แล้วรู้รอด
มากอดผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าข้า เจ้ามองข้าจื่อเสวี่ยเป็นอะไรกันแน่!
หากเป็นยามปกติ สิงเซี่ยคงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในแววตาของจื่อเสวี่ยแล้ว แต่ตอนนี้นางกำลังตื่นเต้นจนเกินไป
เมื่อรู้ว่าวิธีที่ไอเลียเสนอช่วยย่นเวลาฝึกฝนลงได้มาก ทั้งยังทำให้นางมีโอกาสทำภารกิจท้าทายที่รุ่นพี่มอบหมายให้สำเร็จ ความคิดของนางก็จดจ่ออยู่กับเรื่องนี้ทั้งหมด
ส่วนความรู้สึกน้อย ๆ ในใจของจื่อเสวี่ยน่ะหรือ แค่ก... ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น!
นางครุ่นคิดอย่างจดจ่อตลอดทั้งคืน พอเผลอไปชั่วขณะก็พบว่าในห้องโถงเหลือเพียงตัวเองคนเดียวแล้ว เวลาก็ล่วงมาถึงห้าทุ่ม