การช่วยศิษย์พี่ทำงานแลกกับไม้กวาดบินระดับกลางสักคัน สิงเซี่ยคิดว่านี่เป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่ายิ่ง
สิงเซี่ยตอบตกลงโดยไม่ลังเล เท่ากับประหยัดค่าใช้จ่ายไปได้อีกก้อน
อุปกรณ์แม่มดสองชิ้น ไม้กวาดได้มาจากการทำงานให้ศิษย์พี่ ส่วนไม้เท้าเวทมนตร์... พอเปิดเรียน สถาบันก็จะแจกให้อยู่แล้ว
อะไรนะ ไม้เท้าเวทมนตร์สั่งทำของศิษย์พี่โม่หรือ? โอ้โห สิงเซี่ยไม่คิดว่าตัวเองจะมีความสามารถพอได้ไม้เท้าด้ามนั้นมาหรอก
แค่เวลานิดเดียว นางยังเรียนอักขระเวทไม่ทันเลยด้วยซ้ำ
หลังฝึกเสร็จในวันนั้น ลั่วเซวียนก็พานางกลับหอพัก ระหว่างทางลั่วเซวียนบ่นเรื่องความเกียจคร้านของเหล่าแม่มดให้ฟัง ทั้งยังบอกว่างานต้อนรับนักศึกษาใหม่นั้นจัดการได้ยากเอาการ
หากไม่เป็นเช่นนั้น นางคงไม่คิดดึงสิงเซี่ยเข้ามาช่วยหรอก
“ไว้ข้าค่อยอธิบายให้เจ้าฟังโดยละเอียด คราวหน้าเจอกัน!”
ลั่วเซวียนบินเร็วมาก ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็พาสิงเซี่ยมาส่งถึงหอพัก เรื่องงานต้อนรับนักศึกษาใหม่จึงจบลงเพียงเท่านั้น
สิงเซี่ยไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ อย่างไรเสียนางก็เป็นแค่อาสาสมัครตัวเล็ก ๆ มากที่สุดก็แค่ถือป้ายคอยบอกทางให้นักศึกษาใหม่เท่านั้น
คงไม่ถึงกับมอบหมายงานสำคัญอะไรให้นางหรอกกระมัง
เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องพัก สิงเซี่ยใช้ใบหน้าสแกนปลดล็อกประตู พอเปิดประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงโต้เถียงอย่างดุเดือดจากห้องโถง
“อักขระเวทนี้จะเขียนแบบนี้ได้อย่างไร เขียนเช่นนี้ไม่เสี่ยงเกิดปัญหาหรือ?”