“ตอนนั้นข้ากังวลแทบแย่ว่าปากกับมือของนางจะตีกัน ทั้งที่สีหน้าดูเหมือนอยากมาขอคืนดีแท้ ๆ แต่ปากกลับเอาแต่พูดว่าไม่เอา ๆ นี่นางซึนเดเระหนักถึงขั้นไหนกันแน่”
“สมองซีกซ้ายชกสมองซีกขวา ใช้ความเคยชินแทนการคิด จื่อเสวี่ย ต่อไปเจ้าอย่าทำเช่นนี้อีก”
เพี๊ยะ!
คุณหนูจื่อเสวี่ยฟาดคู่มือการบินในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจ้องสิงเซี่ยเขม็ง
อะไรคือ ‘ต่อไปเจ้าอย่าทำเช่นนี้อีก’ กัน? ที่แท้ในใจเจ้า ข้าก็เป็นพวกเดียวกับไอเลียหรือไร?
“อย่าจ้องข้าแบบนั้นสิ ข้าแค่คิดว่าเจ้ากับนางคล้ายกันอยู่บ้าง...”
“ไม่เห็นจะคล้ายกันสักนิด! สิงเซี่ย เจ้าไม่รู้หรือว่าพูดว่าผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนผู้หญิงอีกคน เป็นเรื่องที่ทำให้คะแนนติดลบมาก?” จื่อเสวี่ยจ้องสิงเซี่ยด้วยแววตาเย็นชา พอเห็นอีกฝ่ายทำตัวไม่ถูกจึงค่อยละสายตาไป
“ข้าดีกว่ายัยนั่นตั้งเยอะ”
อย่างน้อย...นางก็พูดคำขอโทษออกมาได้ ไม่เหมือนไอเลียที่เดินมาถึงตรงหน้าสิงเซี่ยแล้ว ยังต้องรักษาหน้าตาน่าขันนั่นเอาไว้
“แล้วทำไมนางถึงไปหาเจ้าอีกแล้ว นี่กี่ครั้งแล้วเนี่ย หรือเจ้าให้ยาลุ่มหลงอะไรนาง?”
สิ่งที่จื่อเสวี่ยไม่เข้าใจยิ่งกว่าคือเหตุใดไอเลียจึงชอบไปหาสิงเซี่ยอยู่บ่อย ๆ
เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับสิงเซี่ยสักนิดหรือ? ตั้งแต่แรกสิงเซี่ยก็เป็นเพียงพยานในความขัดแย้งครั้งนี้ จื่อเสวี่ยกันนางออกจากเรื่องแล้วแท้ ๆ