«ลำแสงทำลายล้าง!»
สิงเซี่ยยกไม้เท้าเวทขึ้นสูง ก่อนเหวี่ยงไปข้างหน้าอย่างองอาจ
ฟู่!
อักขระเวทที่ก่อรูปตรงปลายไม้เท้าพลันแตกกระจายเป็นละอองแสง เพราะการเคลื่อนไหวอันรุนแรง
การร่ายเวทล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง!
«สมแล้วที่ท่าร่ายเวทเท่ ๆ แบบนั้นไม่มีอยู่จริง...»
สิงเซี่ยมองภาพยุ่งเหยิงตรงปลายไม้เท้า แล้วถอนหายใจอย่างเสียดาย
นางเพิ่งเรียนรู้เวทมนตร์ลำแสงได้สำเร็จ จึงคิดจะปลดล็อกท่าร่ายเวทแบบอื่นดูบ้าง แต่กลับลองไม่สำเร็จเสียแล้ว
«รอเจ้าฝึกการร่ายเวทไร้ไม้เท้าสำเร็จก่อน ถึงตอนนั้นจะทำท่าทางน่าอับอายแบบนี้ด้วยไม้เท้าเวทไปพลาง แอบวาดอักขระเวทเพื่อร่ายเวทไปพลางก็ยังได้» โม่เยี่ยนชิวมองสิงเซี่ยที่กำลังเล่นพิเรนทร์ สีหน้ากลั้นหัวเราะอย่างเห็นได้ชัด
ได้เห็นเจ้าตัวน้อยน่ารักทำอะไรเปิ่น ๆ ก็ช่างน่าสนุกไม่น้อย
คิดจะเหวี่ยงไม้เท้าแล้วปล่อยเวทออกมาเลยหรือ?
ขออภัย เจ้าคงมาผิดที่แล้ว เวทมนตร์อักขระไม่มีความสามารถเช่นนั้นหรอก
«การร่ายเวทไร้ไม้เท้าหรือ... ข้าจำได้ว่านั่นเป็นเคล็ดวิชาขั้นสูงมากมิใช่หรือ?» สิงเซี่ยเริ่มวาดอักขระเวทใหม่อย่างตั้งอกตั้งใจ
«ก็ไม่ถึงกับเป็นขั้นสูงมากหรอก ขอเพียงควบคุมพลังเวทได้ถึงระดับหนึ่ง ทำให้มันรวมตัวจนอยู่ในสภาพที่ใช้วาดอักขระเวทได้โดยไม่ต้องอาศัยไม้เท้าชี้นำ ก็เริ่มฝึกการร่ายเวทไร้ไม้เท้าได้แล้ว»
«เริ่มแรกใช้นิ้วมือแทนไม้เท้าได้ จากนั้นค่อย ๆ ฝึกจนการร่ายเวทไม่ต้องพึ่งการเคลื่อนไหวของร่างกายอีกต่อไป และขับเคลื่อนตามความคิด»