ขณะเก็บข้าวของติดตัว โม่เยี่ยนชิวเอ่ยยิ้ม ๆ กับสิงเซี่ยว่า “หากเป็นไปตามความเร็วนี้ พอถึงคาบเรียนครั้งหน้า เจ้าก็จะเรียนรู้ลำแสงได้แล้ว”
วันนี้สิงเซี่ยควบแน่นอักขระเวทตัวที่สองของเวทมนตร์บทที่สองได้สำเร็จ เหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะเรียนรู้เวทมนตร์บทที่สองได้แล้ว
“ข้าจะพยายามต่อไป! เช่นนั้นศิษย์พี่ ข้าขอตัวก่อนนะ” สิงเซี่ยพยักหน้าอย่างว่าง่าย เปิดประตูเตรียมออกจากห้อง
แต่ก่อนจะก้าวพ้นประตู เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบชะโงกดูสถานการณ์ตรงทางเดินก่อน
พอมองเห็นแล้ว เขาก็รีบหดกลับเข้ามา
ท่าทางที่โผล่หน้าออกไปแล้วหดกลับมาราวกับกระต่ายน้อยตกใจ ทำให้โม่เยี่ยนชิวอดหัวเราะไม่ได้ “เป็นอะไรไป ข้างนอกมีสัตว์ประหลาดหรือ?”
“ไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่เป็นไอเลีย!” สิงเซี่ยรีบส่ายหน้า “แปลกจริง นางมาหาข้าอีกแล้วหรือ?”
เขาคิดไม่ตกเลย ทั้งที่คนที่มีเรื่องขัดแย้งกับไอเลียคือจื่อเสวี่ย แต่เหตุใดทุกครั้งคนที่ไอเลียมาตามหากลับเป็นเขา?
บนตัวเขาก็ไม่ได้ติดป้ายยั่วยุสักหน่อย คงไม่เกิดเหตุการณ์แบบ ‘ต้องโจมตีผู้ติดป้ายยั่วยุก่อน’ หรอกนะ
“หรือว่านางคิดว่าคำพูดของข้าเมื่อวานไม่ถูกใจ เลยมาหาเรื่องเอาคืน?” สิงเซี่ยเริ่มร้อนใจ เขาอ่านนิยายมาหลายเล่ม หากถูกคุณหนูใหญ่แบบนี้หมายหัว ชีวิตในสถาบันหลังจากนี้คงจบเห่แน่
“ว้าว นี่ข้ากำลังจะโดนกลั่นแกล้งในสถาบันหรือเนี่ย!”
เมื่อได้ยินสิงเซี่ยพึมพำกับตัวเอง โม่เยี่ยนชิวก็กลอกตาอย่างเอือมระอา เจ้าตัวเล็กคนนี้ภายนอกดูเรียบร้อย แต่ในใจกลับคิดโน่นคิดนี่ไม่หยุด