จื่อเสวี่ยกับสิงเซี่ยมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ทั้งสองรู้จักกันตั้งแต่อายุไม่กี่ขวบ หลังจากนั้นก็เป็นเพื่อนบ้านและเพื่อนร่วมชั้นกันมานานกว่าสิบปี เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันอย่างแท้จริง
ตอนเด็ก ๆ หลังพ่อแม่ของนางหายตัวไป ครอบครัวจื่อเสวี่ยก็ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ทำให้นางผ่านพ้นช่วงเวลาอันมืดมนมาได้
ในใจของสิงเซี่ย จื่อเสวี่ยเป็นครอบครัวของนาง
แต่ถึงจะเป็นครอบครัว...ก็คงไม่ทำอย่างที่จื่อเสวี่ยเพิ่งทำเมื่อครู่นี้กระมัง?
สิงเซี่ยไม่รู้ว่าตนเองคิดมากเกินไปหรือไม่ แต่นางรู้สึกว่าคนทั่วไปคงไม่ยัดช้อนที่ตัวเองใช้แล้วเข้าปากคนอื่น จากนั้นก็ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วใช้ช้อนคันนั้นกินต่อ
เมื่อครู่แววตาของจื่อเสวี่ยน่ากลัวเกินไป สิงเซี่ยจึงไม่มีเวลาคิดเรื่องลึกซึ้งเช่นนี้ พอมานึกย้อนดูตอนนี้แล้ว ท่าทางนั้นก็ผิดปกติจริง ๆ
“มองข้าทำไม?” จื่อเสวี่ยคาบช้อนไว้ เอียงศีรษะถามอย่างไม่เข้าใจ
สิงเซี่ยอ้าปากคล้ายจะพูด แต่ก็หยุดไว้
จะให้บอกได้อย่างไรว่าข้าคิดว่าช้อนที่เจ้าใช้แล้วสกปรก?
แม้สิงเซี่ยจะซื่อบื้ออยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นซื่อบื้อจนผู้คนโกรธเกลียดกันทั้งแผ่นดิน
หากนางกล้าพูดเช่นนั้น วันนี้คงอย่าหวังว่าจะได้เดินออกจากห้องนี้ทั้งเป็น
“ไม่มีอะไร...”
จื่อเสวี่ยกลอกตาไปมา “อยากกินอีกคำหรือ? เป็นแมวน้อยตะกละจริง ๆ~”
ขณะพูด นางก็หยิบช้อนขึ้นมาคนไอศกรีมในถ้วยอีกครั้ง ท่าทางกำลังจะป้อนสิงเซี่ยเหมือนเมื่อครู่