บทเรียนการบินในวันถัดมายังคงจัดขึ้นในมิติระดับลึกขั้นสองของสถาบันแม่มด แต่สิ่งที่ทำให้สิงเซี่ยประหลาดใจเล็กน้อยคือ คราวนี้มีแขกมาชมการฝึกของนางด้วย
“ศิษย์พี่ลั่วเซวียน ไฉนท่านถึงมาที่นี่ได้?!” สิงเซี่ยโบกมือทักลั่วเซวียนซึ่งยืนอยู่ข้างอิ๋นคงอย่างตื่นเต้น
“ช่วงนี้ไม่มีธุระพอดี อีกทั้งอิ๋นคงเอาแต่พูดถึงเจ้าอยู่เรื่อย ข้าก็เลยแวะมาดู” ลั่วเซวียนยิ้มพลางเดินไปหาสิงเซี่ย ก่อนยื่นมือไปลูบศีรษะนาง แล้วสีหน้าก็เผยความพึงพอใจออกมาทันที
อิ๋นคงที่ยืนอยู่ด้านข้างมองด้วยสายตาเอือมระอา อย่าคิดว่านางไม่รู้เชียวว่าลั่วเซวียนคนนี้แค่เกิดอาการคลั่งรุ่นน้องขึ้นมา เลยหาเรื่องมาแตะเนื้อต้องตัวสิงเซี่ยเท่านั้น
รุ่นน้องอัจฉริยะที่ทั้งว่าง่าย ทั้งน่ารัก แถมยังตัวเล็กเช่นนี้ ลั่วเซวียนจะต้านทานไหวได้อย่างไร
ในหมู่พวกแม่มดรุ่นอาวุโส มีใครบ้างไม่รู้ว่าลั่วเซวียนชอบแม่มดที่ตัวเล็กกว่านาง
พอเจอคนตัวเล็ก ลั่วเซวียนก็หน้าด้านเข้าไปตีสนิททันที รายชื่อสหายในงานน้ำชาของนางเต็มไปด้วยพวกตัวเล็ก ๆ ทุกคนล้วนเป็นฝ่ายที่นางเข้าไปตีสนิทและขอเป็นสหายก่อนทั้งนั้น
“เอาละ ไม่ต้องมัวรำลึกความหลังกันแล้ว สิงเซี่ย เจ้าฝึกต่อไป อีกไม่กี่วันก็จะสอบแล้ว หากสอบไม่ผ่าน ข้าจะขับเจ้าออกจากสำนัก!”
“รับทราบ!”
สิงเซี่ยขานรับเสียงดังอย่างมั่นใจ ก่อนคว้าไม้กวาดพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
ลั่วเซวียนซึ่งถูกอิ๋นคงขัดจังหวะการออดอ้อนพลันหน้าบึ้ง นางเดินไปหาอิ๋นคง แล้วยื่นมือไปหยิกเอวอีกฝ่ายอย่างแรง