อาจารย์ให้ไอเลียหยุดพักหนึ่งวัน
เมื่อไอเลียได้สติกลับมา นางก็พบว่าตนเองเดินมาถึงระเบียงทางเดินอันคุ้นเคยโดยไม่รู้ตัว
ห้องเรียนของเด็กสาวคนนั้นอยู่ไม่ไกล ตอนนี้นางคงกำลังเรียนอยู่ข้างในกระมัง?
ไอเลียจ้องมองประตูห้องเรียนที่ปิดสนิทอยู่ไม่ไกลอย่างเหม่อลอย พลางรู้สึกสับสนว่าตนเองกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
เหตุใดนางถึงมาที่นี่ นางต้องการทำอะไรกัน?
อยากพบเด็กสาวคนนั้นหรือ?
แต่ถึงจะได้พบแล้ว นางจะพูดอะไรได้เล่า?
ความคิดของนางยุ่งเหยิงเกินไป แม้แต่ตัวนางเองก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก
นางค่อย ๆ ขยับไปหลบในมุมมืดของระเบียง ก่อนพิงกำแพงแล้วนั่งลงอย่างเชื่องช้า ปล่อยสมองให้ว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง ดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันผ่อนคลายที่หาได้ยาก
แรงกดดันจากครอบครัวและคนรอบข้างพลันห่างไกลจากนางไปในชั่วขณะนี้ ไอเลียไม่ใช่คุณหนูที่ต้องกลายเป็นผู้แข็งแกร่งอีกต่อไป เป็นเพียงเด็กสาวเปราะบางคนหนึ่งที่ไม่อยากคิดอะไรทั้งสิ้น
ตึก ตึก ตึก…
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู ไอเลียกลอกตาอย่างไร้ชีวิตชีวา ก่อนมองเห็นเด็กสาวคนหนึ่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเลือนราง
มือข้างหนึ่งยื่นมาโบกตรงหน้านาง แล้วเสียงที่เจือความฉงนเล็กน้อยของเด็กสาวก็ดังขึ้น “เหตุใดเจ้าถึงมานั่งอยู่ตรงนี้?”
ไอเลียไม่ตอบ ยังคงมีท่าทางราวกับจิตใจล่องลอยไปไกล
เพียะ เพียะ!
แก้มของนางถูกตบเบา ๆ สองครั้ง
“แปลกจริง คุณหนูกลายเป็นคนโง่ไปแล้วหรือ?”
“เจ้าก็คิดว่าข้าโง่เหมือนกันหรือ?” คำถามนี้ทำให้ไอเลียมีปฏิกิริยาในที่สุด นางเพ่งสายตา มองสิงเซี่ยที่ย่อตัวอยู่ตรงหน้าแล้วถามเสียงเบา