ยากจะเชื่อจริง ๆ ว่าเด็กสาวผู้แผ่กลิ่นอายสิ้นหวังยอมแพ้ไปทั้งตัวในตอนนี้ เมื่อไม่กี่วันก่อนยังเป็นคุณหนูอัจฉริยะผู้เปี่ยมความมั่นใจอยู่แท้ ๆ
สิงเซี่ยอยากยื่นมือไปเชยคางไอเลียขึ้นมา แล้วเอ่ยประโยคเด็ดอย่างที่พระเอกซีอีโอสุดเผด็จการในนิยายชอบพูด ด้วยน้ำเสียงแบบเดียวกันว่า
‘ผู้หญิง ข้ายังชอบเจ้าในตอนที่หยิ่งผยองไม่ยอมคนมากกว่า’
เมื่อเทียบกับไอเลียในตอนนี้ที่อาจกลายเป็นแม่มดน้อยบินได้ทุกเมื่อ คุณหนูโง่ ๆ ยังทำให้คนสบายใจกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวว่าพูดผิดไปคำเดียวแล้วจะทำให้นางใจพัง
ควรปลอบนางหรือไม่? แต่สิงเซี่ยไม่รู้เรื่องพื้นฐานของไอเลียเลยสักนิด จะปลอบอย่างไรดี?
ชมว่านางเก่งมากหรือ?
คงไม่ได้ผล คนที่ทำให้ไอเลียใจพังก็คือนาง หากพูดปลอบใจแบบนั้น มีแต่จะทำให้ไอเลียยิ่งเก็บตัว
ถึงขั้นอาจถูกไอเลียเข้าใจผิดว่าเป็นคำเยาะเย้ยจากผู้ชนะที่มีต่อผู้แพ้…
ต้องหาทางอื่นมากระตุ้นกำลังใจไอเลียให้ได้
“เจ้าคิดจะยอมแพ้ไปทั้งอย่างนี้หรือ?” หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สิงเซี่ยก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ไอเลียเม้มปาก ดวงตาวอกแวกเล็กน้อย
นางไม่กล้าตอบคำถามของสิงเซี่ย
แต่สิงเซี่ยไม่เปิดโอกาสให้นางหลบเลี่ยง
สิงเซี่ยเท้าสองมือกับโต๊ะ เขย่งปลายเท้า พยายามทำให้ตนดูสูงใหญ่ขึ้น
จากนั้นก็ก้มตัวลง จ้องดวงตาที่กลอกไปมาของไอเลียเขม็ง
แรงกดดันจากเบื้องบนพลันข่มหัวใจไอเลีย จนนางไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง