แสงสว่างรอบกายแปรเปลี่ยน เจียงอี้ถูกบีบจากเบื้องสูงแห่งฟ้าอันมืดมิดลงมาสู่ท้องนภาระดับโลกปัจจุบัน ไม่เป็นมุมมองกระดานหมากอีกต่อไป เขาเร่งฝีเท้าตามอาจารย์ไปอย่างกระชั้นชิด
เบื้องหน้าคือมหาบุรุษผู้ขี่มังกร สวมอาภรณ์กว้างแบบข้าราชการทหารพลเรือนสีดำแดง หว่างคิ้วมีรอยเส้นตั้งหนึ่งสาย ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เย็นชา ดวงตากลับกลายเป็นสี่ตาดำ ภาพทับซ้อนของตาชั้นในวิวัฒน์เป็นกฎมายานับหมื่น พันกันเป็นภาพแห่งการทำลายล้างและการเกิดใหม่
เจียงอี้กังวลว่าจะทำให้บารมีของศิษย์เอกมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ด้อยลง สร้างความเสื่อมเสียแก่หน้าตาของสำนัก ก็นึกถึงสหายเก่าคนหนึ่งได้ จึงกางรักแร้กว้าง แขนทั้งสองข้างเหวี่ยงไปด้านข้าง เดินตัวสูงต่ำสลับกัน ท่าทางองอาจเปิดเผย
ท่วงท่าโอหังยิ่งนัก เกือบจะเอ่ยปากถามว่าผลไม้ลูกนี้สุกหรือยัง มหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่จื่อเสวียนเซียวฮั่นมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ญาณสะท้อนภาพ ใต้ดวงตาปรากฏภาพการซื้อผลไม้ฉากหนึ่ง
“ยุคไหนแล้ว ยังจะออกมาเดินบนถนนต้องพูดถึงภูมิหลัง มีเพียงพละกำลังจะมีประโยชน์อะไร!”
เมื่อเห็นเทียนตูเสวียนเช่อมหาบุรุษที่สังหารสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจเอ่ยนามได้ เข้ามาเฝ้าพระพักตร์มหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่จื่อเสวียนเซียวฮั่นด้วยตนเอง เจียงอี้ก็ตระหนักชัดถึงความเกรียงไกรของอาจารย์ เอวตรงขึ้นทันที มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม
“วังสวรรค์ซื่อเว่ยเทียน กรมพิธีการตีระฆังเคาะกลองดังครึกโครม เสวียนเช่อจำแลงกายนั่งประจำคุกสวรรค์ บังเอิญได้ยินเรื่องคัมภีร์ทองคำของเทพ จึงเข้ามาแสดงความยินดีกับมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ มีศิษย์ที่เก่งกาจเข้ารอบ!”
เทียนตูเสวียนเช่อมหาบุรุษโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ในใจบังเกิดความรู้สึกขึ้นมาฉับพลัน เหลือบตามองศิษย์เอกของมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ก็อดชื่นชมในรูปลักษณ์อันเป็นเทวดาไม่ได้ กล่าวเสริมว่า
“ข้าพิจารณาดูศิษย์เอกของมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่แล้ว ดูท่าทางทะเยอทะยาน เปี่ยมพรสวรรค์ ราวกับหยกดิบในแร่ คิดว่าชาติกำเนิด...”
หืม?
เส้นกรรมที่หนาเช่นนี้มาจากไหน?
เสวียนเช่อก้มสายตามองตามเส้นกรรมไปโดยสัญชาตญาณ ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้น ปลายเส้นกรรมที่ทอดยาวนั้นคือศิษย์เอกของมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ เด็กหนุ่มผมทองตาทอง!
ตาชั้นในที่ซ้อนกันหันไปสบกับมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่จื่อเสวียนเซียวฮั่นที่ยืนเอามือไพล่หลัง ท่าทางสงบนิ่งดั่งขุนเขา ยิ้มบาง ๆ มองมาที่ตน ถ้อยคำติดอยู่ในลำคอทันที กลืนไม่ออก ถ่มไม่ลง
ตำราประจำนิกายที่วังสวรรค์เก็บไว้ในหอทองคำอันเลื่องชื่อ Throughout หลายภพ โหราศาสตร์แห่งจื่อเว่ย ต่างคำนวณอย่างสุดกำลัง เหงื่อโทรมกาย ในที่สุดก็หยั่งรู้อดีตที่มหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ปกปิดไว้และกรรมกับเจียงอี้ศิษย์เอกของเขา
แต่ได้ยินมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่จื่อเสวียนเซียวฮั่นเอ่ยปากว่า
“เทพผู้พิทักษ์กฎแห่งวังสวรรค์ เทียนตูเสวียนเช่อมหาบุรุษ ช่างมีบารมีนัก ใช้พลังขั้นแปดสังหารปีศาจเซียนแห่งภพอันรกร้างขั้นเก้า สมควรได้รับตำแหน่งมหาบุรุษราชาเสียแต่บัดนี้ กลับยอมลดตนอยู่เพียงตำแหน่งผู้พิทักษ์กฎที่แทบไม่มีอยู่จริง บางทีตำแหน่งเจ้ากรมเวลากลางวันของข้านี้ควรเป็นของเจ้า”
“ขั้นแปดสังหารขั้นเก้า ย้อนสังหารผู้บำเพ็ญที่เหนือกว่า มีเงินทุนจะโอหังจริง ๆ!”
เจียงอี้เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ไม่ทันได้สังเกตคำว่า “ปีศาจเซียนแห่งภพอันรกร้าง” สี่ตัวอักษรที่อยู่หลัง “ขั้นเก้า” ในคำพูดของอาจารย์ ราวกับไม่มีอยู่จริง
“ข้ารับพระบัญชาแห่งจักรพรรดิสวรรค์ สังหารปีศาจเซียนแห่งภพอันรกร้างตัวหนึ่งที่ตกลงมาสู่โลกปัจจุบัน เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบไปถึงภพดาวฤกษ์ดั้งเดิมทั้งปวง จึงเปิดสนามรบไร้ขอบเขตขึ้นในความว่างเปล่า
ผู้ใดจะคิดว่าในดินแดนรกร้างแห่งหนึ่งกลับมีผู้ถือกำเนิดจากดวงอาทิตย์ ฐานะสูงส่งพอที่จะหยั่งเห็นความจริง เพียงรั่วไหลของพลังเศษเสี้ยวหนึ่ง ก็ทำลายภพเล็ก ๆ ทางโลกีย์ได้สิ้น”
เสวียนเช่อมหาบุรุษหัวเราะเยาะในใจ ตกถึงขั้นนี้แล้ว จะไม่รู้ได้อย่างไรว่ามหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่จื่อเสวียนเซียวฮั่นมาทวงหนี้แทนศิษย์ มหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ครองภพทั้งหลาย ตัวเขาเองที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับเป็นเพียงมดปลวก
จากภพเล็ก ๆ แห่งหนึ่งทะยานขึ้นมาตลอดทาง สร้างสะพานข้ามน้ำ ขุดทางขึ้นเขา มาถึงตำแหน่งเทพผู้พิทักษ์กฎแห่งวังสวรรค์ บำเพ็ญเพียรแทบแตะระดับมหาบุรุษราชา ตนเองจะมองไม่เห็นภาพนี้ได้อย่างไร
ในความว่างเปล่า ร่างเต๋าอันสูงตระหง่านทอดสายตามองลงมา พลังสังหารสว่างไสวเจิดจ้า!
เสวียนเช่อกัดฟัน หยิบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชิ้นหนึ่งที่รายล้อมด้วยแสงมณีอันอบอุ่นออกมาโดยตรง แสงระยิบระยับ ลวดลายเต๋าเต็มฟ้า
คือหนึ่งในสมบัติล้ำค่าแห่งภูเขาแม่เหล็กเทียนเสวียนชัด เก็บแสงแม่เหล็กสามพันปี สะสมพลังเมฆาแดงสามพันปี หลอมรวมแร่ธาตุวิเศษจากภูเขาเทพหลายลูกจนสำเร็จเป็นอาภรณ์เทพร้อยวิญญาณใหญ่!
ทั้งเพื่อตัดกรรม ขจัดภัยด้วยทรัพย์ และเพื่อสร้างไมตรีกับนิกายเต๋าสามชัดที่มีจอมอสูรสามองค์ นิกายอันดับสูงสุดแห่งภพปัจจุบัน เป็นผู้นำแห่งสำนักเต๋า!
“นี่คืออาภรณ์เทพร้อยวิญญาณใหญ่ เป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ประจำนิกายที่ข้าน้อยสร้างขึ้น หนึ่งในอาวุธศักดิ์สิทธิ์ค้ำภูเขาแม่เหล็ก เมื่อฟื้นคืนพลัง จะปล่อยแสงแม่เหล็กนับหมื่นสาย วิชาทั้งปวงมิอาจต้านทาน อาวุธทั้งปวงมิอาจทำอันตราย!”
“ขอมอบให้ศิษย์เอกของมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ แทนน้ำใจเล็กน้อย ขอให้เป็นเกราะป้องกันแก่เจียงอี้สหายน้อยสักระยะหนึ่ง” เสวียนเช่อตัดความคิดฟุ้งซ่าน มอบสมบัติด้วยใจจริง เจ็บปวดในใจแต่สีหน้านิ่งเฉย
ดวงตาทั้งสี่ไม่แม้แต่จะมองอาวุธศักดิ์สิทธิ์ในมือแม้แต่น้อย ราวกับผู้บรรลุธรรมขั้นสูงแห่งนิกายเต๋า ใจบริสุทธิ์ผุดผ่อง
เสวียนเช่อสายตาเฉียบคม มองออกว่าเจียงอี้มีร่างดวงอาทิตย์ นึกถึงข่าวลือแห่งอวี้หยี่เทียนขึ้นมา จึงถือเป็นการลงทุน!
ในห้วงเวลาอันยาวนาน เขาลงทุนกับอัจฉริยะมามากมาย ไม่เคยพลาดมือแม้แต่ครั้งเดียว
บางทีสักวันหนึ่ง ศิษย์เอกแห่งนิกายเต๋าผู้นี้อาจช่วยเหลือเขาได้ก็เป็นได้
“เจียงอี้ขอบคุณเทพผู้พิทักษ์กฎแห่งวังสวรรค์ เทียนตูเสวียนเช่อมหาบุรุษ...” เจียงอี้รับอาภรณ์เทพร้อยวิญญาณใหญ่ด้วยความยินดีภายใต้คำสั่งของอาจารย์ กล่าวขอบคุณเสวียนเช่อจนครบทุกตำแหน่งอันสูงศักดิ์
คำเยินยอถาโถมช่วยให้ความขุ่นมัวในอกของเสวียนเช่อจางลงไปบ้าง
เพราะนี่คือศิษย์เอกของผู้บรรลุธรรมยิ่งใหญ่เป็นคนแรกในหน้าประวัติศาสตร์ อนาคตอย่างน้อยตำแหน่งมหาบุรุษหนึ่งตำแหน่งย่อมแน่นอน!
แต่เจียงอี้ก็ไม่เคยโทษเสวียนเช่อในเรื่องนี้เลย เพราะหนึ่ง เหตุการณ์นี้เป็นอุบัติเหตุ สอง แม้แต่ความตายก็เป็นการหลุดพ้นให้ตนเองอย่างแท้จริง โดยหลักแล้วควรรู้สึกซาบซึ้งใจ
แต่ยุคนี้ต่างจากยุคก่อน ขึ้นฝั่งแล้วไม่ลืมต้นกำเนิดจะไม่ไร้ประโยชน์หรือ!
และอาจารย์ก็ออกหน้าแทนตนเอง หากทำอะไรตามอำเภอใจ จะไม่เป็นการขัดน้ำใจอาจารย์หรือ?
วันหนึ่งเดือนหนึ่งวันหนึ่ง เทียนตูเสวียนเช่อมหาบุรุษชดใช้อาวุธศักดิ์สิทธิ์ชิ้นหนึ่งแก่ข้า เพื่อหักล้างหนี้กรรมจากการทำลายบ้านของข้า
เจียงอี้จดบันทึกไว้ในสมุดเล่มน้อยอย่างชัดเจน
“เจ้าจงกลับไปรายงานตัวยังวังสวรรค์เถิด!”
มหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่จื่อเสวียนเซียวฮั่นปล่อยเสวียนเช่อไป ฝ่ายหลังคำนับลา คิดในใจว่าต้องศึกษาตำราพวกโหราศาสตร์แห่งจื่อเว่ยให้เชี่ยวชาญ ครั้งหน้าออกประตูต้องคำนวณดวงชะตาล่วงหน้าให้ดี!
“อาจารย์ ต่อไปพวกเราจะทำอะไรกันเล่า ไปทวงหนี้ต่อหรือไม่?” เจียงอี้ลูบคลำอาภรณ์เทพร้อยวิญญาณใหญ่ สวมใส่บนกาย สีม่วงทองสองสีสลับกัน เผยให้เห็นความศักดิ์สิทธิ์สามส่วน แสงดาวมิอาจแตะต้องกาย
“ส่งเจ้ากลับนิกาย ลงทะเบียนในบัญชีเต๋าสามชัด เริ่มฝึกจิตเก็บพลังแต่ต้น” มหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่จื่อเสวียนเซียวฮั่นกล่าวเสียงเบา จำแลงเป็นร่างเต๋าอันสูงตระหง่าน ยื่นห้านิ้วที่กดดวงดาวทั้งปวง อุ้มเจียงอี้ข้ามท้องนภาระดับโลกดั้งเดิม
“นิกายเต๋าสามชัดเป็นอย่างไรหรือ?” เจียงอี้ใช้เวลาหนึ่งวินาทีถาม
“ถึงแล้ว ก็เป็นอย่างนี้ไง!”
“?!” เจียงอี้ทะลวงทะเลแสงที่ดวงอาทิตย์เก้าดวงสถิต ลงสู่หนึ่งในห้าทวีปสี่ทะเลแห่งฟูหลีเทียน ทวีปกลางอันกว้างใหญ่ไพศาล บรรพบุรุษแห่งสวรรค์ชั้นฟ้า!
เจียงอี้ต้องทบทวนความเข้าใจเกี่ยวกับมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า เพียงชั่วประโยคเดียว ก็ข้ามฟูหลีเทียนจากห้วงลึกแห่งดวงดาว นึกไม่ถึงว่าขั้นมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่หนึ่งขั้นแข็งแกร่ง หรืออาจารย์แข็งแกร่งกันแน่
ทันใดนั้น เจียงอี้เงยหน้ามองไปไกล เห็นภูเขาเทพยุคดึกดำบรรพ์สามลูก ตั้งตระหง่านอยู่บนนภา สูงเทียบเท่าดวงอาทิตย์ทั้งหลาย แสงเซียนยาวนับร้อยล้านจั้งทอดลงมาเป็นม่าน ดื่มด่ำทั่วทั้งอาณาเขตชั้นฟ้าให้เป็นสีขาวบริสุทธิ์!
ภูเขาเทพสามลูกตั้งตระหง่านดังขาตั้งทั้งสาม ขั้วเดียวกัน ทั้งสามยอดร่วมใจกัน ในหม้อกลางยังตวงมหาสมุทรผืนหนึ่ง นั่นคือทัศนียภาพอันน่าอัศจรรย์แห่งนิกายเต๋าสามชัด ทะเลสาบติ่ง!
เขาชัดตั้งอยู่กลาง มีรูปร่างคล้ายเตาหลอมยาโอ่อ่า ตัวแดงทั้งลูก เผาไหม้เพลิงลุกโชน ทะลุฟ้า ภูเขายอดมีเมฆไฟปกคลุมตลอดปี ราวกับแสงอรุณที่เพิ่งออกจากเตา บ้างครั้งมีสายฟ้าฟาดลงมา
อวี้ชัดตั้งอยู่ซ้าย ตัวขาวบริสุทธิ์ดั่งหยกแกะ ตำหนักงามสง่า หลังคาโค้งซ้อนกันสลับไปมา ราวกับมังกรงูพันรอบเขา ระหว่างเรือนระเบียงมีสายแสงลวดลายเต๋าหลายเส้นห้อยลงมา พลิ้วไหวตามสายลม ดั่งสายหยกนับหมื่นห้อยทิ้ง โอบล้อมทั้งลูกเขาไว้ในแสงเซียนอันบริสุทธิ์ เป็นระยะมีเสียงนกกระเรียนอันกังวานลอยมา
ซ่างชัดตั้งอยู่ขวา หน้าผาสูงชันดั่งกระบี่สวรรค์เสียดเมฆ ราวกับมีชีวิต หายใจออกเป็นพลังกระบี่ไม่รู้จบ ทอดลงเป็นม่าน สายใยพลังกระบี่ละเอียดราวม่านฝน หยดลงสู่ทะเลสาบติ่ง
“ศิษย์รัก นี่คือนิกายเต๋าสามชัด จุดเริ่มต้นเส้นทางการบำเพ็ญของเจ้าในอนาคต ฐานค้ำจุนการครองภพทั้งหลาย!”
“และเป็นถิ่นกำเนิดใหม่ด้วย” มหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่จื่อเสวียนเซียวฮั่นหันกลับมามองเจียงอี้ ยิ้มอย่างอ่อนโยน