เวลาถูกตรึงไว้ ณ ชั่วพริบตา โลกอันแหลกสลายหยุดนิ่งดุจถูกฝังลงในหมู่ดาวบรรพกาล สรรพสิ่งเงียบงัน หมู่ดาวมิกระพริบ
มีมหาบุคคลผู้หนึ่งดำเนินมาจากฟากฟ้าอีกด้านหนึ่งของทะเลดาว เคียงคู่ความโกลาหล เหยียบย่างบนธาราเวลาอันไหลล่วง ก้าวย่างบนวิถีหนึ่งซึ่งแสงสว่างอันกว้างใหญ่ไพศาลในจักรวาลปักสายไว้
เบื้องบนหลั่งไหลมาซึ่งสีสันมงคลนับพัน สุญญากาศเบ่งบานเป็นดอกไม้ทองนับหมื่น ทะเลดาวโปรยปรายมะกอกนับไม่ถ้วน ใยทองนับพัน นับหมื่นเส้นถักทอห้อยลงมา
"โลกมนุษย์เล็ก ๆ แห่งหนึ่ง กลับมีดวงอาทิตย์อาตมภาพสถิตอยู่ น่าเสียดายที่การให้กำเนิดต้องพบอุปสรรคกลางคัน พลานุภาพหลงเหลือจากการประมือของมหาบุรุษผู้ศักดิ์สิทธิ์เป็นภัยถึงปลาเล็กปลาน้อย มิเช่นนั้นเมื่อถือกำเนิดก็เป็นสายตรงแห่งวิถีดวงอาทิตย์ มีหวังถึงตำแหน่งมหาบุรุษผู้ศักดิ์สิทธิ์"
ทั่วทั้งสุญญากาศสะท้านกึกก้องด้วยเสียงแห่งธรรมะ ดุจตีระฆังตีกลอง ศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขาม
"บังเอิญมาพบยุคบั้นปลายของเทพบดินทร์อวี้หยี่ สหายชั้นผู้ใหญ่แห่งนิกายเต๋าต่างประสงค์จะหนุนศิษย์รุ่นเยาว์เข้าสู่สายธรรมดวงอาทิตย์ ชิงชิงส่วนหนึ่งของตำแหน่งเซียน แต่ดวงอาทิตย์ที่บำเพ็ญมาได้ จะเทียบได้อย่างไรกับดวงอาทิตย์ที่มีอยู่จริง..."
"บังเอิญพบองค์ท่าน ณ หนทางแห่งวัฏจักร ชื่อของเจ้ามิได้ถูกจารึกลง บึงน้ำเหลืองก็มิได้ข้ามผ่าน!"
เสียงแห่งธรรมะดับลง วาจาออกฤทธิ์ตาม คำพูดเป็นอันสำเร็จ ปรากฏเป็นตาข่ายคลุมฟ้าคลุมดิน พุ่งลงสู่ภพภูมิอันมืดมน งัดวิญญาณที่หลงทางของเจียงอี้ออกมา คืนชีพ ณ โลกมนุษย์อันยิ่งใหญ่
ดวงอาทิตย์อันยิ่งใหญ่ดวงหนึ่งผงาดขึ้นทางทิศตะวันออกอีกครั้ง กลับถูกมหาบุคคลผู้หนึ่งประคองไว้ในมือ จับดวงอาทิตย์กุมดวงจันทร์ ลึกซึ้งสุดคณนา!
เจียงอี้ตื่นจากนิทรา "วิญญาณดวงอาทิตย์" พอได้เห็นมหาบุคคลผู้ประคองตนอยู่ก็ต้องตะลึง รัศมีสีมงคลห่อหุ้มร่างอันเลือนราง สูงหมื่นจั้ง ยืนตระหง่านเหนือความโกลาหล หมู่ดาวรอบกายลอยขึ้นลอยลง ลายเทวะนับหมื่นพันพัวพัน...
ในหัวพลันก้องกังวานไปด้วยเสียงสรรเสริญนามจากสรรพชีวิตทั่วหล้า:
"สาธุการ——
มหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่จื่อเสวียนเซียวฮั่น แห่งนิกายเต๋าสามชัดสามชั้น ฟูหลีเทียน!
ประมุขหอดูดาวแห่งกรมเวลากลางวัน กรมเทวะแห่งซื่อเว่ยเทียน ผู้ปกครองเครือข่ายดวงดาวนับหมื่น!
ปฐมาจารย์นิกายจงเหิงแห่งเทียนหงหลูเทียน!
มหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์!
......
โปรดเมตตาเหลียวแล สอดส่องโลกมนุษย์!"
ที่นี่จะยืนคนได้อย่างไรกันมากมายขนาดนี้!
เจียงอี้เพิ่งตื่นขึ้น มองเห็นร่างจริงของมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่โดยไม่ตั้งใจ สมองราวกับถูกยัดเข้าไปด้วยลำโพงทั้งชุด
เสียงสรรเสริญนามอันศักดิ์สิทธิ์ดังขึ้นไม่ขาดหู ท่องจบอย่างไม่หยุดหาย หนึ่งยิ่งกว่าหนึ่ง น่าเคารพยำเกรง หนึ่งยิ่งกว่าหนึ่ง เกรียงไกร!
เขาผู้ถือกำเนิดจากดวงอาทิตย์ เชี่ยวชาญด้านการรับรู้เสียงเป็นพิเศษ พลันเข้าใจทุกอย่าง
เข้าใจว่ามหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่จื่อเสวียนเซียวฮั่น ผู้มีนามศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วนเบื้องหน้า งัดวิญญาณของตนขึ้นมาจากภพภูมิอันมืดมน ใช้วิชาอันยิ่งใหญ่ชุบชีวิตตนขึ้นมา
"เจียงอี้ คารวะมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่จื่อเสวียนเซียวฮั่น ซาบซึ้งในน้ำพระทัยท่านที่ช่วยชีวิต!"
หลังตื่นขึ้น ความเป็นเทพของเจียงอี้กลับถูกความเป็นมนุษย์กดทับ ถูกฝังไว้มุมหนึ่งของหัวใจ มิเช่นนั้นท่าทีของผู้มองทุกสิ่งอย่างเย็นชาเช่นเขา จะไม่ต่ำต้อยจริงใจเช่นนี้แน่ ผู้ที่อยู่ใต้ความเป็นเทพ คงถูกมหาบุรุษเซียวฮั่นตบตายด้วยฝ่ามือเดียวเป็นแน่
"คุณหนูน้อย ผู้ถือกำเนิดจากดวงอาทิตย์แต่ไม่ธรรมดาแต่กำเนิด กับข้านับว่ามีวาสนาต่อกัน ไม่ทราบว่าจะยอมเป็นศิษย์ข้า เข้าสู่นิกายเต๋าสามชัด ศึกษาหนทางแห่งธรรมะหรือไม่!"
รัศมีมงคลสลายหายไป เซียนชุดขาวผู้หนึ่งปรากฏกาย ทะยานฟ้าคว่ำแผ่นดิน หน้าตาท่าทางเป็นเซียน ผู้พบเห็นก็ได้เห็นธรรมะ พลังกดทับล่มสลายกาลทั้งปวง มือหนึ่งประคองดวงอาทิตย์ เอ่ยถามด้วยสายตาที่ทอดต่ำลงมา
"เจียงอี้ระหกระเหินมาครึ่งชีวิต อาศัยเพียงแต่ไม่เคยพบอาจารย์ผู้เปี่ยมปัญญา หากมหาบุรุษไม่รังเกียจ ศิษย์ขอคารวะท่านเป็นอาจารย์!"
"ข้ายินดีติดตามอาจารย์ศึกษาหนทางแห่งธรรมะ เข้าสู่นิกายเต๋าสามชัด สืบสานสรรพวิชา เชิดชูนิกายของเรา!"
ขาของเทพเจ้าแหย่เข้ามาให้กอดขนาดนี้!
ทองคำใต้เข่าชายชาตรี ถึงเวลาไม่ใช้แล้วจะใช้เมื่อไหร่? เจียงอี้ทำตามหัวใจ ไม่ลังเลแม้เสี้ยววินาที
ดวงอาทิตย์เป็นรูปกลม ๆ ชัดเจน แต่ไม่ว่าคนรอบข้างจะมองอย่างไร ต่างรู้สึกว่าเจียงอี้คุกเข่าได้อย่างตรงมุมฉาก งดงามเป็นระเบียบยิ่งนัก
"ศิษย์เอ๋ย อยากกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดหรือไม่? ปลดปล่อยความอาลัยในใจให้หมดสิ้น"
ดวงตาของจื่อเสวียนเซียวฮั่นซ่อนสุริยันจันทรา รู้แจ้งฟ้าดิน หยุดมุมปากเป็นรอยยิ้ม มองวิญญาณดวงอาทิตย์ที่คุกเข่าตรงเป๊ะในมือแล้วพูดหยอกเย้า
"อาจารย์ ศิษย์โลกที่ตนอาศัยอยู่ถูกทำลายล้างไปแล้ว สรรพชีวิตบนภูเขาทะเลตายสิ้นแล้ว อีกทั้งศิษย์ก็เห็นมานับไม่ถ้วนปี เบื่อหน่ายแล้ว ไม่จำเป็นต้องรบกวนอาจารย์..."
"คือดาวเคราะห์สีน้ำเงินดวงที่เจ้าอาศัยอยู่ก่อนข้ามเวลามาน่ะสิ~"
อะไรนะ?!
เจียงอี้ไม่อยากเชื่อสายตา มองมหาบุรุษเซียวฮั่นผู้ยิ้มบาง ๆ เปลวสุริยะบนกายลุกโชนพรึ่บ ๆ กระเซ็นเป็นประกายไฟอันงดงาม
"ศิษย์ไม่ต้องแปลกใจ อาจารย์ในฐานะมหาบุรุษขั้นแท้จริงหนึ่ง มองเห็นอดีตชาติปัจจุบันของเจ้า เป็นเพียงวิชาเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่คู่ควรกล่าวถึง"
"..."
"บ้านเกิดของเจ้าอยู่ชายขอบจักรวาล ในยุคธรรมะสิ้นสูญ อาศัยความที่เด็กหนุ่มๆ นอนดึกจนหัวใจวายตาย แล้วมาเกิดเป็นดวงอาทิตย์ของโลกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง บัดนี้มนุษย์อายุขัยผ่านไปกว่าหนึ่งร้อยชั่วอายุคน หากได้พบอีกครั้ง คงมีแต่สิ่งเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้"
เจียงอี้ฟังแล้วนิ่งเงียบอยู่นาน ตัดขาดสายใยอันบางเบา ความคิดถึงบ้านเกิดที่ผูกพันมาหลายยุคหลายสมัยอย่างสิ้นเชิง
"หากเป็นเช่นนี้ ศิษย์...ไม่พบก็แล้วกัน ชีวิตที่เหลือ...ขอเพียงแต่ธรรมะ!"
"หนุ่ม ๆ อย่าหม่นหมองไปหน่อยเลย สักวันหนึ่ง หากเจ้าได้ตำแหน่งเซียน พิสูจน์ธรรมเป็นเทพบดินทร์ ก็ใช่ว่าจะย้อนธาราเวลา เพื่อพบกับภาพในวันวานไม่ได้"
"ก่อนตายไม่ยังบ่นอยู่ว่าอยากทำอะไรตามใจตัวเองหรือไง?"
จื่อเสวียนเซียวฮั่นชี้นำเจียงอี้ ไม่อยากเห็นเขาหม่นหมองทั้งร่าง โลกใบนี้ช่างงดงามโอฬาร จะมีเพียงธรรมะเท่านั้นหรือ เหล้าองุ่นเลิศรส หญิงงาม ภูมิทัศน์งดงาม...
เช้าเที่ยวทะเลเหนือเย็นถึงภูเขาอู๋ ก้าวเข้าสู่ราชสำนักก็ได้ จะเป็นนักบวชก็ได้ ขอเพียงถูกใจตนเองก็พอ
"ศิษย์มิใช่ไม่ยอมปล่อยวาง เพียงแต่เพิ่งได้รู้สภาพบ้านเกิดจากปากอาจารย์ ความหวังขึ้น ๆ ลง ๆ ชั่วขณะ ช่องว่างใหญ่หลวงเกินไป ยากจะทำใจรับได้ชั่วครู่ กระนั้นศิษย์ก็จะจดจำคำสั่งสอนของอาจารย์ มุมานะบำเพ็ญเพียร"
ปีที่ได้เป็นดวงอาทิตย์นั้น ได้ขัดเกลาจิตใจของเจียงอี้จนใสสะอาด เหลือเพียงตำหนิเล็กน้อยหนึ่ง ก็ถูกชักนำโดยจื่อเสวียนเซียวฮั่นให้ขจัดออกไป ตั้งแต่นั้นดวงใจแห่งธรรมะก็กระจ่างแจ้ง
"ดี!"
จื่อเสวียนเซียวฮั่นพยักหน้าเล็กน้อย ห้านิ้วประสานเข้าหากัน ห่อหุ้มดวงอาทิตย์ไว้ เมื่อแบมือออกอีกครั้ง ไม่เห็นดวงอาทิตย์ เหลือเพียงร่างมนุษย์เล็ก ๆ ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางหุบเขาที่เกิดจากลายนิ้วมือ
เจียงอี้ผมทองตาทอง ใบหน้างดงามดั่งเซียน อาภรณ์ถักทอด้วยแสงทองระยิบระยับ แสงเรืองรองซ่อนอยู่ภายใน ปักเป็นดวงอาทิตย์สุกใส เบื้องหลังลอยขึ้นลอยลงเป็นวงแหวนสุริยะจาง ๆ ดุจเทพแห่งดวงอาทิตย์ที่ก้าวออกมาจากยุคโบราณ!
"เจ้าไม่เคยบำเพ็ญเพียร อาจารย์จึงจุดธาตุแห่งเจ้าให้กลายเป็นกายธรรมดา เจ้าไม่เข้าใจธรรมะ อาจารย์จึงตัดบัญชาเส้นทางสวรรค์โดยกำเนิดห้าขั้นอันลวงตาของเจ้าทิ้ง เริ่มต้นใหม่ทั้งหมด เจ้าดวงชะตาพร่องแต่กำเนิด พื้นฐานไม่เพียงพอ อาจารย์จึงใช้อำนาจประมุขหอดูดาวแห่งกรมเวลากลางวัน หลอมแก่นแท้ของดวงอาทิตย์ทั้งเก้าโลกรวมเป็นกายมนุษย์สุริยะอันดับหนึ่งแห่งเทพทั้งปวง!"
"ศิษย์คารวะอาจารย์ พระคุณชุบชีวิต ชั่วชีวิตนี้มิกล้าลืมเลือน ภายภาคหน้าจะขอรับใช้อาจารย์ สุดชีวิต..." เจียงอี้ค้อมตัวคารวะ เปล่งจากใจจริง
"ในเมื่อข้าเป็นอาจารย์ของเจ้าแล้ว ย่อมควรทำเช่นนี้ ไม่ต้องเกรงใจ" จื่อเสวียนเซียวฮั่นขัดจังหวะคำพูดต่อไปของเจียงอี้ กายธรรมอันยิ่งใหญ่สลายหายไป เผยร่างจริง ชายวัยกลางคนหน้าตาสง่างามโปร่งเบาคนหนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าเจียงอี้ รูปร่างสูงโปร่งบาง
เขาสวมอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ไร้ลวดลาย ไร้การปักถัก สะอาดราวกับกระดาษเขียนหนังสือที่เพิ่งปูใหม่ยังมิได้แตะต้องพู่กัน
ผมดำขลับเพียงรวบด้วยปิ่นไม้ธรรมดา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ เส้นผมสองสามเส้นปรยอยู่บริเวณขมับ
"คำรุ่นของนิกายเต๋าสามชัดคือ หยวนเสวียนจ้าวซีเหิง หลีเฉินจวิ้นจิ่งเทียน เย่าเสวียเฉิงหยู่หนิง อาจารย์อยู่ในรุ่นจิ่ง เจ้าเป็นศิษย์เอกคนแรกของอาจารย์ ควรเป็นรุ่นเทียน อาจารย์จึงตั้งตำแหน่งธรรมะให้เจ้าว่า..." เสี่ยวฮั่นต้าหมิงหยุดหายใจหนึ่ง ใช้สายตาอ่อนโยนมองเจียงอี้ แล้วยิ้มกล่าว "เทียนเจิน! ธรรมดาเทียนเจินเต้าเหริน!"
"เทียนเจิน คือผู้ไร้ซึ่งความชั่วร้าย อาจารย์รู้ว่าเจ้าถูกขังในคุกนับหมื่นปี ความแค้นในใจหนักหนา แต่อาจารย์มิได้หวังให้เจ้าไร้เดียงสาจริง ๆ กลับหวังให้เจ้าควบคุมความชั่วร้ายในใจได้ นี่จึงจะเรียกว่าควบคุมความชั่วร้าย"
"เทียนเจิน คารวะคำสั่งสอนอาจารย์!" เจียงอี้ซบหน้าลงอีกครั้ง ชีวิตหนึ่งจะพบอาจารย์ผู้เปี่ยมปัญญาได้สักกี่ครั้งกัน