ชุยชางจงกระตุกมุมปาก ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ ๆ ก็รู้สึกเศร้าเหลือเกิน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตระกูลปกป้องเขาดีเกินไปหรือไม่ เหตุใดคนที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะในหมู่เจ็ดตระกูลใหญ่ห้าสกุลสูงศักดิ์อย่างเขา พอออกมาข้างนอกกลับพบคนธรรมดาคนหนึ่ง ที่เพียงเอ่ยไม่กี่คำก็ขยี้สติปัญญาของตนจนแหลกยับได้
ฉันไม่ยอม ฉันไม่ยอมจริง ๆ!
ชุยชางจงแค่นเสียงเย็นชา “ดี! ข้าจะถามเจ้าเป็นคำถามสุดท้าย!”
“ในเมื่อเจ้าคิดว่าสติปัญญาของตนเหนือกว่าข้า ก็จงพิสูจน์ให้ข้าดู!”
เฉินจี้จู่ “?”
“หา? ข้าไปคิดว่าสติปัญญาของตนเหนือกว่าท่านตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
ให้ตายสิ! ให้ตายเถอะ!
ยังจะดูถูกฉันอีกใช่ไหม? เมื่อครู่ตอบคำถามสองข้อได้ฉะฉานเสียจนขยี้สติปัญญาฉันราบกับพื้น!
แล้วยังทำหน้าไร้เดียงสาได้อีกเหรอ?
น่าโมโห น่าเจ็บใจจริง ๆ!!!
“ฮึ!”
ชุยชางจงกล่าวว่า “ข้าต้องการให้เจ้าแต่งกลอนสองวรรค สื่อความหมายว่าจงตักเตือนลูกหลานในตระกูล ให้ประพฤติตนและจัดการเรื่องราวอย่างอวดดีเกินไป มิฉะนั้นสักวันข้าจะพลิกหน้าใส่พวกเขา พลิกหน้าชนิดที่สังหารพวกเขาให้สิ้น!”
หมอนี่... วิกลจริตหรืออย่างไร
เฉินจี้จู่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามว่า “คุณชายท่านนี้”
“ชุย... ชุยเฉ่าซือ!”
เฉินจี้จู่ “?”
“นั่นคงไม่ใช่ชื่อจริงของท่านกระมัง?”
ชุยชางจงถามอย่างประหลาดใจ “เจ้ายังรู้เรื่องนี้ด้วยหรือ?”
“ตอนนี้รู้แล้ว”
บัดซบ บัดซบจริง ๆ! ฉันโดนสติปัญญาของเขาขยี้อีกแล้ว!
“ชุยชางจง”
เฉินจี้จู่ส่งเสียงรับ ก่อนกล่าวว่า “คุณชายชุย หากท่านต้องการอบรมลูกหลานในตระกูล ท่านก็ต้องทำตนเป็นแบบอย่างเสียก่อน ตัวท่านเองเป็นคนเช่นนั้นหรือไม่?”