เพื่อน ๆ ในกลุ่มช่วยจัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จแล้ว ถึงคราวที่เธอจะเก็บงานให้เรียบร้อย
หนานชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความ
คุณหนูใหญ่: “ทุกคนลำบากกันแล้ว ขอบคุณนะ”
ย่าทวด: “จะขอบคุณอะไรล่ะ พวกเราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
รวยที่สุดในเมืองหลวง: “พูดขอบคุณแบบนี้ก็เกินไปแล้ว หนานชิง วันเกิดเดือนหน้าจะจัดงานเลี้ยงที่ไหนเหรอ?”
หนานชิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จริงด้วย วันเกิดของเจ้าของร่างเดิมใกล้จะมาถึงแล้ว
หล่อที่สุดในเมืองหลวง: “วันเกิดครั้งก่อนของฉันจัดบนเรือกลางทะเล หนานชิง วันเกิดเธอจะจัดที่บ้าน หรือเหมาทั้งโรงแรมล่ะ?”
ในแวดวงนี้แทบจะมีคนฉลองวันเกิดทุกเดือน พวกเขาจึงเคยชินกับการไปร่วมงานวันเกิดของเพื่อน ๆ กันทุกเดือน
เด็ก ๆ ตั้งใจไปร่วมงานเพื่อสนุก ส่วนผู้ใหญ่ก็อาศัยโอกาสแบบนี้เจรจาธุรกิจ
คุณหนูใหญ่: “ยังตัดสินใจไม่ได้ แต่รับรองว่าสนุกแน่ อีกไม่กี่วันจะส่งบัตรเชิญให้ทุกคน อย่าลืมถือของขวัญมาด้วยนะ ไม่อย่างนั้นจะไม่ให้เข้าบ้าน!”
ในสายตาคนมากมาย หนานชิงเป็นสาวสวยเย็นชาและหยิ่งทะนง แต่คนที่สนิทกับเธอดีต่างรู้ว่าเธอเป็นคนร่าเริงไม่น้อย
รวยที่สุดในเมืองหลวง: “ของขวัญมีแน่นอน แต่อาจไม่แพงนะ คุณปู่เพิ่งอายัดบัตรฉันอีกแล้ว...”
ย่าทวด: “.......”
ลุงแก: “.......”
คุณชายใหญ่ที่ได้ชื่อว่ารวยที่สุดในเมืองหลวง แม้จะร่ำรวยจริง ๆ แต่กลับถูกที่บ้านระงับบัตรอยู่ทุกสามวัน ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน
หนานชิงไม่ได้อ่านข้อความในแชตต่อ เธอกอดหมอนอิงนั่งอยู่บนโซฟา โทรศัพท์สั่นขึ้นมาในตอนนั้น เป็นสายจากอธิการบดี ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าโทรมาทำไม