“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ฉันแค่ไม่ได้ดูอยู่ครึ่งวันเอง เด็กพวกนี้... นั่นคุณหนูหนานชิงเชียวนะ...”
ในโรงเรียนมีลูกหลานคนรวยอยู่ไม่น้อย นอกจากพวกที่เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าร่ำรวย หรือคนที่เคยปรากฏในข่าวจนใคร ๆ จำได้แล้ว ที่เหลือก็เป็นคนอย่างหนานชิง ซึ่งไม่เคยออกสื่อ ไม่เคยเปิดเผยตัวตน
แต่ถ้าไม่ได้มีเงินมีอำนาจที่บ้าน จะได้พักอยู่ในอพาร์ตเมนต์พิเศษของโรงเรียนหรือไง?
ขับรถหรู มีคนมารับมาส่ง ออกไปข้างนอกตอนกลางคืน... คนที่มีลักษณะแบบนี้จะต้องเป็นผู้หญิงแบบนั้นเสมอไปหรือ?
เด็กสมัยนี้คิดอะไรกันอยู่เนี่ย
พวกที่ตั้งกระทู้เหล่านี้กลับคาดเดาและดูหมิ่นคุณหนูหนานชิงเสียได้
จบเห่แล้ว คราวนี้ตายแน่
อาจารย์ฝ่ายดูแลรีบโทรศัพท์หาผู้อำนวยการ เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ครูตัวเล็ก ๆ อย่างเขาจะจัดการได้จริง ๆ
.
หนานชิงถูกโทรศัพท์จากคุณหนูคนหนึ่งปลุกให้ตื่น
พวกเธออยู่ในแวดวงเดียวกัน แม้จะไม่ได้สนิทกันนัก แต่ทุกคนต่างเป็นตัวแทนของตระกูลตัวเอง จึงปฏิบัติต่อกันอย่างสุภาพและเป็นมิตร
หนานชิงยังพอจำคุณหนูคนนี้ได้
“ฮัลโหล”
“หนานชิง ยังนอนอยู่หรือเปล่า?” ฟังจากเสียงแหบ ๆ ก็น่าจะเพิ่งตื่น คุณหนูคนนั้นทั้งหัวเราะไม่ออกทั้งร้องไห้ไม่ได้ “หนานชิง เกิดเรื่องแล้ว มีนักเรียนบางคนในโรงเรียนตั้งกระทู้คาดเดาเรื่องเธอในฟอรัมอย่างมุ่งร้าย... เนื้อหาแย่มาก”
พอได้ยินแบบนั้น หนานชิงก็นึกถึงข่าวลือที่ได้ยินเมื่อสองสามวันก่อน ตอนนั้นคิดว่าเป็นแค่คนไม่กี่คนพูดจาเสีย ๆ หาย ๆ ระบายปากกันไป แต่ตอนนี้เรื่องคงลุกลามไปแล้วสินะ?
“พวกเราคุยกันอยู่ในกลุ่ม เห็นเธอไม่โผล่มา เลยโทรมาบอก”
“อืม ขอบคุณนะ”
วางสายแล้ว หนานชิงก็เปิดกลุ่มแชตวีแชต
เหล่าลูกหลานคนรวยในแวดวงเดียวกันต่างมีช่องทางติดต่อกัน แถมยังตั้งกลุ่มแชตไว้ด้วย