เอ้อร์เอ้อร์ถอนหายใจโล่งอก
โฮสต์คนใหม่กำลังจะทำภารกิจในโลกแรกได้สำเร็จอย่างสมบูรณ์
โฮสต์คนนี้ถือว่าผ่านเกณฑ์
เอ้อร์เอ้อร์ไขว่ห้างพลางพูดว่า “หนานชิง หวังว่าคุณจะรักษาสภาพแบบนี้ไว้ได้ตลอดนะ อย่าเปิดโอกาสให้ฉันต้องลบคุณทิ้งก็แล้วกัน”
หนานชิงที่กำลังดีใจอยู่ถึงกับจนใจ “เอ้อร์เอ้อร์ ทำไมถึงชอบพูดเรื่องลบฉันทิ้งอยู่เรื่อยเลยล่ะ?”
“ไม่ใช่ว่าฉันชอบพูดหรอก ระบบมากมายต่างหากที่ชอบพูด” เอ้อร์เอ้อร์ตอบอย่างสบายใจ ราวกับมีเหตุผลเต็มประตู
“เอ้อร์เอ้อร์ รู้ไหมว่าตอนนี้คุณเหมือนอะไรเป็นพิเศษ?”
“เหมือนอะไร?”
“เหมือนพ่อค้าหน้าเลือดที่ไร้หัวใจ คอยขูดรีดคนอื่น”
เอ้อร์เอ้อร์แกว่งขาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อ้อ ขอบคุณที่ชมแล้วกัน”
.
ห้องทำงานชั้นบนสุดของบริษัทกู้
กู้มู่หลินเซ็นเอกสารเสร็จแล้วส่งให้ผู้ช่วย “เอาอันนี้ไปให้กู้เซิน”
ผู้ช่วยรับเอกสารออกไป แต่ไม่นานก็กลับมาอีกครั้ง
กู้มู่หลินเงยหน้า “ทำไมเอากลับมาล่ะ?”
“คุณชายกู้ครับ คุณกู้รองไม่อยู่ที่ห้องทำงาน ผู้ช่วยของเขาบอกว่าประชุมเสร็จก็กลับบ้านตระกูลกู้ไปแล้วครับ”
กลับไปแล้วหรือ?
กู้มู่หลินคิดว่าถ้ากู้เซินออกไปข้างนอกในเวลางาน ปกติก็น่าจะไปคุยงาน ไม่น่าจะกลับบ้านตระกูลกู้
“วางไว้ตรงนี้แล้วกัน”
ใกล้เลิกงานแล้ว เอกสารนี้ค่อนข้างเร่งด่วนและต้องให้กู้เซินเซ็น รอเขากลับบ้านตระกูลกู้แล้วค่อยเอาติดตัวไปด้วย
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว กู้มู่หลินเพิ่งออกจากอาคารสำนักงานตอนห้าโมงกว่า
ระหว่างทาง คนขับรถเป็นคนขับ ส่วนกู้มู่หลินถือคอมพิวเตอร์จัดการงานต่อ