แม้จะรู้ว่าหนานชิงไม่ชอบตัวเอง แต่พอได้ยินเธอพูดออกมาจากปากว่าจะตกลงแต่งงานกับเขา กู้มู่หลินก็ยังอดรู้สึกยินดีจนเก็บอาการไม่อยู่ไม่ได้
แต่งงานกันแล้ว เธอก็จะไม่คิดถึงคนอื่นอีก
แต่งงานกันแล้ว เขาย่อมมีหนทางทำให้หนานชิงหันมาชอบเขาได้แน่
กู้มู่หลินวางแผนเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ในใจสารพัด
จนกระทั่งหนานชิงที่อยู่ตรงหน้าเอ่ยขึ้นอย่างกระอักกระอ่วนว่า “กู้มู่หลิน ปล่อยฉันได้ไหม? อีกเดี๋ยวพี่สะใภ้เฉินก็จะออกมาจากครัวแล้ว”
โชคดีที่เมื่อครู่ไม่มีใครเข้ามาในห้องรับแขก ไม่อย่างนั้นถ้ามีคนเห็นพวกเขาสองคนกอดรัดกันแบบนี้ คงเป็นภาพที่ชวนกระอักกระอ่วนสุด ๆ
กู้มู่หลินไม่ค่อยอยากปล่อย เอวเล็ก ๆ ของหนานชิงแทบทำให้เขาคลั่งได้เลย
กู้มู่หลินค่อย ๆ คลายมือออก
ทันทีที่เขาปล่อย หนานชิงก็รีบลุกขึ้น แต่เธอสวมรองเท้าส้นสูง พอลุกเร็วเกินไปจึงเสียหลัก ข้อเท้าพลิกแล้วทรุดกลับลงไปนั่งบนตักกู้มู่หลินอย่างแรง
“อื้อ”
กู้มู่หลินครางฮึ่มเบา ๆ หนานชิงนั่งทับลงบนท้องของเขา
หนานชิงตกใจ รีบขยับก้นหนีทันที
โชคดีที่ไม่ได้นั่งทับตรงนั้นเข้า
หนานชิงลุกเดินออกไป แล้วมองชายหนุ่มที่กำลังลูบท้องอย่างได้ใจ เธอเชิดคางขึ้นพลางกล่าวว่า “นี่แหละโทษของการกอดฉันตามใจชอบ ถึงฉันจะตัวไม่หนัก แต่ก็นั่งจนคุณเจ็บได้เหมือนกัน”
กู้มู่หลินทั้งขำทั้งจนใจ เขากวักมือเรียกเธอ “มานี่สิ”
“ทำไม?”
“ฉันลุกไม่ไหวแล้ว”
“หลอกใครกัน อย่างมากก็แค่ปวดท้องแป๊บเดียว”
หนานชิงไม่สนใจเขา หันหลังเดินออกไปข้างนอก สวนของตระกูลกู้สวยทีเดียว กว่าจะถึงมื้ออาหารก็ยังอีกนาน เธอเลยจะไปเดินเล่นสักหน่อย